Euthanasie Terug.....
DISCLAIMER

Dit artikel is niet bedoeld als moreel standpunt.

De discussie over de juistheid van toepassing van euthanasie vanuit religieuze of filosofische achtergronden, hoort op een andere plaats  thuis.

Dit artikel geeft slechts de ervaringen van de auteur weer en de gevoelens die dat bij de auteur teweeg bracht. Auteur tracht op geen enkele wijze euthasie als middel om het levenseinde te bespoedigen te verdedigen of te verwerpen.

Het artikel is slechts bedoeld om herkenbaarheid te geven aan hen die in een soortgelijke situatie terecht (zijn) (ge)komen.


Wat is euthanasie?

Van Dale geeft de navolgende definitie:

eu∑tha∑na∑sie (de ~ (v.))

1 het op hun eigen verzoek bewust doen eindigen van het leven van patiŽnten die ondraaglijk en uitzichtloos lijden => levensbeŽindiging

Een persoonlijke ervaring

Als tiener besprak mijn moeder openlijk met mij dat als zij ooit zo ziek zou worden dat zij afhankelijk zou zijn van anderen/machines, dat zij dan zou willen dat haar leven door middel van actieve euthanasie beŽindigd zou worden. Ik ben daar destijds mee akkoord gegaan, omdat ik me niet voor kon stellen dat mijn fiere, onafhankelijke moeder ooit zou kunnen accepteren afhankelijk te worden. Het was iets waar ik niet verder over nadacht. Mijn moeder had een euthanasie verklaring op zak, met afschriften bij het ziekenhuis en bij de diverse huisartsen in haar leven. De zaak leek duidelijk.

Toen ik 27 was, werd mijn moeder ernstig ziek. Zo ziek, dat de dat ze na een operatie in coma was.

Er was een machine die voor haar ademde en een die haar hart liet pompen. Men kon me niet vertellen of ze uit die coma zou komen en wat de gevolgen zouden zijn. als ze bijkwam. Men vreesde hersenbeschadiging, ontstaan tijdens de operatie en binnen 24 uur had zij op verschillende plekken ernstige doorligwonden. Daarnaast had de operatie geen genezing gebracht, slechts het uitstellen van de dood.

Als men de machines af zou koppelen, zou ze binnen een paar minuten overlijden.

Dit was de situatie waar we het in mijn tienertijd over hadden gehad. Hier lag mijn moeder, 56 jaar, afhankelijk van machines met geen duidelijke prognose. Als ik haar wensen zou respecteren dan zou ik de opdracht moeten geven om de machines af te koppelen. Een kopie van de euthanasie verklaring was bij opname bij het dossier gevoegd en mijn moeder was zelf niet in staat om de opdracht te geven.

Ik realiseerde mij dat er een beslissing op mijn schouders was gelegd die ik niet kon nemen. Wie was ik om over het leven van mijn moeder te beslissen? Wanneer was bovendien het juiste moment? Men vertelde mij dat als er een kans was dat ze uit de coma zou ontwaken, dit zou zijn door stimulatie van mij. In feite werd het al of niet ontwaken van mijn moeder bij mij neergelegd.

Zes dagen was ze in coma en lag ik wakker omdat ik niet wist waar ik goed aan deed.

Wat bespaarde ik mijn moeder door de machines af te laten koppelen? Wat ontnam ik haar door diezelfde actie? Heeft niet iedereen recht op een kans?

Na zes dagen kwam ze bij. Na een paar dagen volkomen helder, maar met een verlamd been en een beperkte hartfunctie en een beperkte levensverwachting.

Die beperkte levensverwachting, een paar jaar, zijn er zestien geworden.

Ze heeft het me tijdens de volgende zestien jaar, gekluisterd aan een rolstoel, vaak kwalijk genomen dat ik haar wens niet gerespecteerd had.

In die zestien jaar zijn we van een strijdende moeder en dochter, hechte vrienden geworden.

Aan het eind van haar leven gaf ze aan dat ze blij was dat die zestien jaar ons wel de kans hadden geboden een zeer moeizame relatie te laten groeien tot een zeer hechte. Veel is besproken en uitgelegd en wederzijdse standpunten gerespecteerd.

Na zestien jaar was het lichaam op. Het hart functioneerde nauwelijks, ze was benauwd, had pijn en kon niet meer.

Ik zag haar lijden en wanhopig verlangen naar het einde. Langzaam groeide ik toe naar het moment waarop dat lijden een einde zou vinden.

Op de laatste dag van haar leven is ze weer opgenomen in het ziekenhuis, verward en benauwd. Zo benauwd dat ze haar morfine hebben gegeven. De eerste dosis was voldoende voor het hart om het op te geven. De artsen wisten dat dit het gevolg zou zijn.

En ik? Ik ben dankbaar voor de morfine, die het lijden van mijn moeder beŽindigde en haar de rust gaf die ze zo verdiende. Dankbaar voor het begrip van de behandelend arts die zag dat het niet meer verder kon.

Ervaring uit de omgeving.

Een man in de bloei van zijn leven. Op een dag: diagnose inoperabele kanker. Chemo of andere behandelings methoden niet haalbaar. Prognose: weken, misschien enkele maanden.

Een lijdensweg volgt met zoveel pijn dat deze niet met morfinaten kunnen worden onderdrukt.

Het ziekenhuis zendt de man naar huis om in zijn eigen omgeving te sterven. Kort daarna voelt de man dat hij zal sterven en wenst dat ook. Hij neemt afscheid van zijn naasten en verwacht de ochtend niet meer te halen. De volgende ochtend echter, wordt hij wakker en besluit dat hij zo niet verder wil.Dit lijden is voor hem uitzichtloos, de pijn ondraaglijk en hij wenst dit door middel van euthanasie te bekorten.

De behandelend huisarts wordt bereid gevonden aan zijn wens te voldoen. Een dag en uur wordt afgesproken.

Ik ben die dag op mijn werk en kan er mijn gedachten niet bijhouden. Elke paar minuten kijk ik op de klok. Nog drie uur, nog 2 uur, nog een half uur, nog een kwartier. De laatste vijf minuten zonder ik me af. Op het afgesproken tijdstip krimp ik in elkaar en stromen de tranen. Dit nog betrekkelijk jonge leven afgebroken. 's Avonds schrijf ik: "als een stem, in een paar seconden, met een enkele naald tot zwijgen kan worden gebracht, wie luistert er dan nog naar de stem van de levenden?" Ik heb veel moeite met deze beslissing die het leven tot op een seconde afmeet.

Maar wat weet ik van het lijden van de man. Wat weet ik wat hij heeft gevoeld, gedacht om tot deze beslissing te komen? Wie ben ik om te voelen dat dit niet juist kan zijn?

De naasten, hoewel verdrietig en traumatisch, hebben vrede met dit besluit om een verder lijden niet te verlengen.

Bovenstaand twee ervaringen uit het leven van de auteur.

Als definitie van euthanasie wordt gegeven: het op eigen verzoek bewust doen eindigen van het leven...

In het eerste geval is dit verzoek in feite genegeerd door de auteur. De patiŽnte was op het betreffende moment niet in staat zelf de wens aan te geven dat zij haar lijden wilde voorkomen, misschien, door middel van euthanasie.

In het tweede geval was de  patiŽnt zelf in staat de wens te uiten en is hieraan gevolg gegeven.

Het is niet aan de auteur om een uitspraak te doen over de juistheid van beide beslissingen.

Euthanasie is, tot op de dag van vandaag, een controversieel onderwerp.

Voor hen die er direct mee te maken hebben gehad kan het een traumatische gebeurtenis zijn, die een visie op leven en lijden compleet kan veranderen.

Wie meer wil weten over dit onderwerp kan informatie vinden bij:

Instantie of website

Link

Ministerie van Justitie Uitleg over euthanasie vanuit een juridisch standpunt Justitie
Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Euthanasie (NVVE) Deze site geeft veel informatie vanuit verschillende invalshoeken. NVVE
Startkabel Euthanasie Startpagina met vele links over alle facetten van euthanasie Startkabel
Postbus 51 Via deze site kan een brochure over euthanasie worden besteld of gedownload. Kies "Brochures" en geef als zoekwoord "Euthanasie" op Postbus51
Karin Spaink Publiceerde een artikel in dagblad "Het Parool" over dit onderwerp Parool
Diagnose Kanker Lotgenotenforum met een special discussie forum over euthanasie Forum 

 

©M.O. Drenth
Het copyright van de artikelen berust bij M.O. Drenth en B.J.Verheij, tenzij anders vermeld.
Niets uit deze artikelen mag worden overgenomen, zonder schriftelijke toestemming van de auteur.
Voor toestemming kunt u contact opnemen via de contact knop van deze website.