Mannen rouwen anders Terug.....
Twee mensen rouwen nooit precies op dezelfde manier. Er zijn grote verschillen, ook al herkent men bij elkaar gelijksoortige gevoelens en reacties. De intensiteit, de duur, het tempo en de gevoelige momenten verschillen van persoon tot persoon. En in elk geval vindt men meestal duidelijke verschillen tussen de manier waarop mannen en vrouwen omgaan met het verlies. De intensiteit van de verwachting is vaak ook anders. Het is belangrijk dat men beseft dat het normaal is dat een man en een vrouw het verlies verschillend beleeft. Anders ontstaan er vaak grote spanningen in de relatie omdat men elkaar niet begrijpt of niet meer herkent in de verdietsreactie. Mannen drukken zich in het algemeen minder verbaal uit wat hun gevoelens betreffen. Dit is sterk bepaald door de opvoedingspatronen en de andere verwachtingen in de samenleving ten aanzien van mannen en vrouwen. Mannen worden van jongs af aan meer gestimuleerd om gevoelens niet te uiten.Een grote jongen huilt toch niet! In plaats van gevoelens te bespreken of te laten zien vertonen mannen de neiging deze af te reageren in werken en in activiteit. Ze moeten zich sterk houden en worden aangemoedigd een beschermende en actieve rol op zich te nemen. Ze hebben soms de neiging zich ver verwijderd te houden van alles wat met emotie te maken heeft.Ook in de wijze van denken verschillen mannen veelal van vrouwen. Mannen hebben de neiging meer analytisch te denken en zijn veeleer gericht op het oplossen van problemen. Als vrouwen hun verdriet uiten, zullen mannen vaak ertoe neigen praktische oplossingen te zoeken en suggesties te doen om de pijn te verminderen. Ze suggereren weer aan het werk te gaan, een hobby te zoeken of iets anders te ondernemen. Vrouwen wensen echter hun emoties te uiten en te delen. Ze wensen dat er naar hen wordt geluisterd. Ze willen horen of hun man hetzelfde voelt en ervaart. Ze wensen emotionele steun en iemand die hun pijn begrijpt. Als de man dan met praktische oplossingen aan komt dragen die op iets anders zijn gericht dan hun gevoelens, voelen ze zich verkeerd begrepen en alleen in hen verdriet. Ze vragen zich af of hun man wel echt iets voelt in verband met hun verlies.Het is niet zo dat mannen het verdriet niet voelen, maar zij richten zich veeleer op het ene aspect van het probleem en vrouwen op het andere. Mannen reageren liever dan probleemoplosser, dan beschermer van de vrouw. Ze houden hun pijn en emoties onder controle en leunen minder op anderen. Vrouwen uiten hungevoelens, zoeken erkenning van hun pijn en vergelijking met anderen. Ze richten zich op het nu, terwijl mannen wellicht sneller naar de toekomst kijken. Ze verschillen vaak ook in het soort relaties dat ze hebben. Relaties van mannen zijn vaak meer gericht op activiteiten dan op gevoelens. Ze neigen meer naar competitie waarbij zwakte veelal niet is toegestaan. Op momenten van verdriet hebben ze dan ook minder mensen op wie ze kunnen terugvallen en minder ervaring in het uiten en delen van gevoelens. Bij vrouwen is delen van gevoelens een belangrijk aspect van hun communicatie met vriendinnen. Ze mogen zich bij hen kwetsbaar opstellen en hebben er dan ook vaak minder moeite mee om steun en hulp te vragen. Mannen hebben meer aanmoediging nodig om hun verdriet te uiten. Het is belangrijk dat men hen uitdrukkelijk zegt dat het uiten van gevoelens normaal is in een rouwproces. Men moet niet proberen mannen te doen rouwen zoals vrouwen. Men kan hen helpen met hun gevoelens om te gaan op manieren die voor hen comfortabel zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld gemakkelijker spreken over hoe hun partner omgaat met het verlies dan over hun eigen gevoelens. Op deze manier zeggen ze echter indirect iets over zichzelf. Het benadrukken van de verschillen tussen mannen en vrouwen in het omgaan met verdriet mag echter niet te absoluut worden gezien. Geen twee mensen rouwen op precies dezelfde manier. Er zijn osmanen die er veeleer behoefte aan hebben om deze gevoelens uit te huilen en er veel over te praten, maar ze krijgen daar soms minder kansen toe.Er zijn ook vrouwen die zich uitdrukkelijk een imago van flinkheid aanmeten en zich volop in hard werken storten.