| Twee mensen rouwen
nooit precies op dezelfde manier. Er zijn grote verschillen, ook al
herkent men bij elkaar gelijksoortige gevoelens en reacties. De
intensiteit, de duur, het tempo en de gevoelige momenten verschillen van
persoon tot persoon. En in elk geval vindt men meestal duidelijke
verschillen tussen de manier waarop mannen en vrouwen omgaan met het
verlies. De intensiteit van de verwachting is vaak ook anders. Het is
belangrijk dat men beseft dat het normaal is dat een man en een vrouw
het verlies verschillend beleeft. Anders ontstaan er vaak grote
spanningen in de relatie omdat men elkaar niet begrijpt of niet meer
herkent in de verdietsreactie. Mannen drukken zich in het algemeen
minder verbaal uit wat hun gevoelens betreffen. Dit is sterk bepaald
door de opvoedingspatronen en de andere verwachtingen in de samenleving
ten aanzien van mannen en vrouwen. Mannen worden van jongs af aan meer
gestimuleerd om gevoelens niet te uiten.Een grote jongen huilt toch
niet! In plaats van gevoelens te bespreken of te laten zien vertonen
mannen de neiging deze af te reageren in werken en in activiteit. Ze
moeten zich sterk houden en worden aangemoedigd een beschermende en
actieve rol op zich te nemen. Ze hebben soms de neiging zich ver
verwijderd te houden van alles wat met emotie te maken heeft.Ook in de
wijze van denken verschillen mannen veelal van vrouwen. Mannen hebben de
neiging meer analytisch te denken en zijn veeleer gericht op het
oplossen van problemen. Als vrouwen hun verdriet uiten, zullen mannen
vaak ertoe neigen praktische oplossingen te zoeken en suggesties te doen
om de pijn te verminderen. Ze suggereren weer aan het werk te gaan, een
hobby te zoeken of iets anders te ondernemen. Vrouwen wensen echter hun
emoties te uiten en te delen. Ze wensen dat er naar hen wordt
geluisterd. Ze willen horen of hun man hetzelfde voelt en ervaart. Ze
wensen emotionele steun en iemand die hun pijn begrijpt. Als de man dan
met praktische oplossingen aan komt dragen die op iets anders zijn
gericht dan hun gevoelens, voelen ze zich verkeerd begrepen en alleen in
hen verdriet. Ze vragen zich af of hun man wel echt iets voelt in
verband met hun verlies.Het is niet zo dat mannen het verdriet niet
voelen, maar zij richten zich veeleer op het ene aspect van het probleem
en vrouwen op het andere. Mannen reageren liever dan probleemoplosser,
dan beschermer van de vrouw. Ze houden hun pijn en emoties onder
controle en leunen minder op anderen. Vrouwen uiten hungevoelens, zoeken
erkenning van hun pijn en vergelijking met anderen. Ze richten zich op
het nu, terwijl mannen wellicht sneller naar de toekomst kijken. Ze
verschillen vaak ook in het soort relaties dat ze hebben. Relaties van
mannen zijn vaak meer gericht op activiteiten dan op gevoelens. Ze
neigen meer naar competitie waarbij zwakte veelal niet is toegestaan. Op
momenten van verdriet hebben ze dan ook minder mensen op wie ze kunnen
terugvallen en minder ervaring in het uiten en delen van gevoelens. Bij
vrouwen is delen van gevoelens een belangrijk aspect van hun
communicatie met vriendinnen. Ze mogen zich bij hen kwetsbaar opstellen
en hebben er dan ook vaak minder moeite mee om steun en hulp te vragen.
Mannen hebben meer aanmoediging nodig om hun verdriet te uiten. Het is
belangrijk dat men hen uitdrukkelijk zegt dat het uiten van gevoelens
normaal is in een rouwproces. Men moet niet proberen mannen te doen
rouwen zoals vrouwen. Men kan hen helpen met hun gevoelens om te gaan op
manieren die voor hen comfortabel zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld
gemakkelijker spreken over hoe hun partner omgaat met het verlies dan
over hun eigen gevoelens. Op deze manier zeggen ze echter indirect iets
over zichzelf. Het benadrukken van de verschillen tussen mannen en
vrouwen in het omgaan met verdriet mag echter niet te absoluut worden
gezien. Geen twee mensen rouwen op precies dezelfde manier. Er zijn
osmanen die er veeleer behoefte aan hebben om deze gevoelens uit te
huilen en er veel over te praten, maar ze krijgen daar soms minder
kansen toe.Er zijn ook vrouwen die zich uitdrukkelijk een imago van
flinkheid aanmeten en zich volop in hard werken storten. |