Suicide van ouders Terug.....

In het artikel zelfdoding is reeds eerder aandacht besteed aan verlies door su´cide of zelfdoding van een naaste.

Naar aanleiding van een reactie van een van de bezoeksters aan deze site, trachten wij suicide van ouders in het bijzonder te belichten.

Een persoonlijke ervaring.

Zolang als ik me kan herinneren gaf mijn moeder te kennen dat zij het niet erg zou vinden als zij de volgende dag niet meer wakker zou worden. Zelfs in perioden van haar leven dat dingen ogenschijnlijk goed leken te gaan, bleef zij  te kennen geven dat zij genoeg van het leven had. Toen zij geveld werd door ziekte en in een rolstoel belandde, heeft zij zich bij verschillende instanties aangemeld die eventueel hulp bij suicide konden geven. Zij had de laaste twintig jaar van haar leven een euthanasie verklaring op zak.

Echter, op geen enkel moment in mijn herinnering heeft zij actief getracht een einde te maken aan haar leven. Haar moeder benam zich van het leven toen mijn moeder 17 was en dit had zijn sporen nagelaten.

Als kind echter, leefde ik vaak in angst dat mijn moeder er de volgende dag niet meer zou zijn. Of wanneer ik vakanties bij mijn vader doorbracht er niemand meer was om naar terug te keren. Mijn toch al levendige fantasie kon zich allerlei beelden vormen van de manier waarop mijn moeder een einde aan haar leven zou maken.

Naarmate ik ouder werd, leerde ik leven met haar doodswens en werd de angst steeds minder. Dit laaide weer op toen zij ernstig ziek werd, maar er was toen wel meer berip voor het waarom.

Zij is uiteindelijk gestorven na toepassing van euthanasie.

Zij wordt door haar naasten herinnerd, onder andere, vanwege haar vechtlust, het nimmer willen opgeven en meer dan eens terugvechten, waar artsen haar hadden opgegeven.

Tot op de dag van vandaag kan auteur niet begrijpen waarom iemand die zo vaak een doodswens te kennen gaf, als het erop aankwam, vocht om dat leven te behouden.

Zoals in het artikel over zelfdoding al beschreven, kunnen naasten (in dit geval de kinderen) met verschillende situaties te maken krijgen.

  • De ouder die te kennen geeft niet langer meer te willen leven, maar geen actieve pogingen onderneemt om dat leven te beŰindigen, maar het kind leeft in voortdurende angst dat de ouder het op een dag zal trachten uit te voeren.

  • De ouder die soms meer dan een poging onderneemt om het leven te beŰindigen, maar op een zodanige wijze dat de ouder ervan verzekerd kan zijn, op tijd te worden gevonden. Het kind leeft met de angst dat het op een dag wel zal lukken.

  • De ouder die nimmer blijkt geeft van een doodswens, maar zich op een dag het leven beneemt op een wijze die de dood garandeert. Het kind zal achterblijven met een schuldgevoel en waarschijnlijke boosheid.

Wat gebeurt er met een (volwassen) kind dat zijn of haar ouder verliest door su´cide?

Auteur is van mening dat die vraag alleen adequaat kan worden beantwoord door hen die deze verschrikkelijke ervaring mee hebben moeten maken.

Echter, er zijn een aantal kenmerken die duidelijk zijn, ook voor hen die het niet zelf hebben meegemaakt:

  • Boosheid. Was ik niet belangrijk genoeg om voor te blijven leven?

  • Vragen. Wat heeft tot de suicide geleid en had ik het kunnen voorkomen?

  • Schuld. Menen dat de su´cide voorkomen had kunnen worden als het kind de situatie tijdig doorzien had, tijdig langs was gekomen, tijdig gebeld had. De schuld van de su´cide bij zichzelf leggen: niet voldoende aandacht gegeven, een ruzie die niet uitgepraat is.

Het voornaamste waar een kind mee blijft zitten zijn waarschijnlijk de vragen die nooit een antwoord zullen vinden, waardoor schuldgevoel vaak gevoed wordt en die verwerking stagneert. De "waarom" vraag zal waarschijnlijk de moeilijkste blijken te zijn, omdat dat antwoord zelden tot nooit gevonden zal kunnen worden.

Uitgebreide research op het Internet heeft geleerd dat er weinig informatie is die specifiek is gericht kinderen van ouders die voor su´cide kozen.

Plaatselijke afdelingen van het RIAGG kunnen informatie geven over hulp en contactgroepen in de omgeving. Het adres en telefoonnummer zijn te vinden in de Gouden Gids.

Er zijn verschillende instanties die hulp bieden aan kinderen die een ouder hebben verloren door su´cide.

Informatie Weblink of adres
Nederlandstalige, interactieve MSN groep met veel informatie http://groups.msn.com/zelfhulp
Lotgenoten site, niet specifiek op suicide van ouders gericht, doch wel lotgenoten aanwezig. http://www.cdenhartog.com/contactjuni2003.htm
Landelijke stichting Rouwbegeleiding biedt informatie, begeleiding en lotgenotencontact. http://verliesverwerken.nl/index.php >lotgenoten
Informatieve site met o.a. literatuurverwijzingen http://www.similes.org/nl/nabestaande_van.php

Zie verder ook de links op de pagina zelfdoding.

Daarnaast zal Verwerk aandacht besteden aan deze lotgenotengroep door middel van een lotgenotenforum. Dit forum is op dit moment nog in voorbereiding, maar zal op korte termijn gelanceerd worden.

Bezoekers worden uitgenodigd relevante links aan te melden bij de verwerk

Disclaimer: auteur van dit artikel heeft geen persoonlijke ervaring met su´cide van haar ouders en is zich bewust van het feit dat dit van invloed is op de inhoud van bovenstaand artikel. Mensen die deze ervaring wel hebben worden uitgenodigd een artikel over dit onderwerp te schrijven en te zenden aan de webmaster. Voorwaarden voor plaatsing kunt u elders vinden op deze site.

ęM.O. Drenth
Het copyright van de artikelen berust bij M.O. Drenth en B.J.Verheij, tenzij anders vermeld.
Niets uit deze artikelen mag worden overgenomen, zonder schriftelijke toestemming van de auteur.
Voor toestemming kunt u contact opnemen via de contact knop van deze website.