Ze is wel uit het oog,maar niet uit het hart. Terug.....
Ik ben Jan(40 jaar) kom uit de stad Groningen en ben 19 dagen geleden mijn aanstaande vrouw ,,kwijtgeraakt,, ze was 45 jaar had al lang last van haar lever,maar niemand die verwacht had dat het zo af heeft kunnen lopen.
Het is naar mijn gevoel allemaal zo oneerlijk,we waren gelukkig,voor het eerst van ons leven,en dat telde ook voor mijn vrouw,we zagen het samen helemaal zitten,waren/zijn stapelgek op elkaar,hadden net geld gespaard voor ons huis,en nu heb ik alleen nog herinneringen,wel prachtige en ik koester ze ook,maar het doet allemaal zo'n pijn,vooral omdat ik naast het ziekenhuis woon waar ze overleden is,ik kom/moet er dagelijks bij langs en elke keer ben ik weer helemaal overstuur.Ik heb mijn vrouw al in 1982 leren kennen,ik was toen nog te jong voor haar,maar ik heb altijd mijn gevoelens voor behouden.Ik kwam haar gelukkig in begin maart van dit jaar weer tegen,en ze liet toen merken dat ze ook sterke gevoelens voor mij had.We zijn vanaf die dag tot 16 julie 2006 onafscheidelijk geweest,we waren 24 uur per dag bij elkaar en we waren super happy,in begin julie kreeg ze een dikke buik,eerst dachten we nog aan een zwangerschap,maar dat was het helaas niet,toen zijn we 10 julie naar het laboratorium geweest,en de uitslag daarvan was helemaal mis,uit die uitslag bleek dat haar lever bijna niet meer werkte,toch heeft de dokter ons niet gebeld en ben ik op donderdag zelf zo vrij geweest en heb gebeld over de uitslag,daar moesten we maar even voor langs komen terwijl ze aan de hand van die uitslag gelijk op moeten worden genomen.De dag erop(vrijdag) waren we beiden zo moe dat we de hele dag geslapen hebben,savonds werd ik wakker ,iets later mijn vrouw en die vroeg gelijk of ik een ambulance wou bellen,om half twee waren we in het ziekenhuis.
De hele nacht heeft ze in een kamertje gelegen op de centrale spoedopvang,smorgens om half acht werd ze naar de verpleegafdeling gebracht,daar kreeg ze om half negen haar medicijnen,en om tien voor negen zakte ze eerts langzaam weg in mijn armen,toen stopte haar hart er voor de eerste keer mee,ze hebben haar gereanimeerd,is in een staat van bewusteloosheid naar de i.c. gebracht waar ze in de loop van de nacht overleed,GODZIJDANK was ik bij haar.
Ik heb me nog nooit zo machteloos,leeg,en verdomd gevoeld,waarom Hilda,ze had eindelijk geluk,we waren gelukkig,zouden gaan trouwen in augustus,we hadden zelfs al geld gespaard voor de wintervakantie,die wouden we doorbrengen in oostenrijk,tijdens de kerst zouden we een huisje huren daar.
Maar zover heeft het niet mogen komen,toen mijn vrouw stierf,is er ook een stukje in mij doodgegaan,ik word nooit weer de man die ik was.Ik zal altijd van haar blijven houden........................ze is wel uit het oog,maar niet uit het hart.

 

Jan S. te G.