Het is vrijdag 10 mrt 2006. Ik had een afspraak bij onze huisarts gemaakt vanwege mijn te hoge bloeddruk, wist al enkele weken dat deze veel te hoog was en in combinatie met andere medicijn voor cholosterol was dit niet goed. Kreeg van de huisarts te horen dat er wat aan gedaan moest worden. Eigenlijk met deze raad ging ik naar huis toe met als achterliggende gedachte "ik weet zelf wel hoe ik mij voel" en tijdens het thuiskomen en mijn tas weer pakte om naar het werk te gaan, riep mijn vrouw ( Tiny ) vanuit een ander vertrek, hoe was het bij de huisarts??  Oh riep ik het is alweer goed. Een dikke zoen volgde erop en ik ging weer werken.

Op het werk aankomende dacht ik ineens "Jos waar ben je mee bezig". Tegen mijn collega verteld hoe het in elkaar zat en ik nam toch het besluit, ik ga naar huis.

Thuis komende vertelde ik dat ik Tiny ( mijn vrouw) waar ik dit jaar op 18 juni 30 jaar getrouwd ben "ik heb tegen je gelogen"en vertelde haar het juiste verhaal dat de huisarts mij vertelde. Ze was dus een beetje gepikeerd over het voorval.

De daarop volgende dagen verliepen zoals gewoon en ik bleef thuis ( ziek gemeld )Totdat Zondag 12 mrt Tiny klaagde dat ze een beetje pijn in de buik had. Nou ja dat kan wel eens misschien ietwat verkeerd gegeten, en er verder geen aandacht aan besteed. Toch diezelfde avond vertelde ze mij op een ongeruste manier, ik ga toch naar de dokter morgen. Maandag 13 mei heb ikzelf de huisarts gebeld en Tiny kon om 11.30 uur komen. Na haar onderzocht te hebben constateerde hij een opgezette en verkrampte maag. Daar kreeg zij een medicijn voor. Dus weer gerustgesteld naar huis.

Dinsdag-morgen stond ik al om 7.00 uur op om verschillende dingen te doen en omstreeks 9.00 uur riep ik aan de trap of ze niet op wilde staan, daarop kreeg ik een antwoord dat ze heel moe was, en ik riep tegen haar dan maak ik wel je ontbijt klaar en kom je maar naar onder als je wil. Even later hoorde ik dat ze het rolluik opende en naar onder zou komen. Samen hebben we ontbeten en later nog bezoek gekregen waar we nog hartelijk mee hebben kunnen lachen.

12.00 uur Zullen we wat eten vroeg ik en kreeg als antwoord,  ja graag. Samen aan tafel nog gegeten en ondertussen vertelde Tiny dat ze nog wat was wilde ophangen. Toen we klaar waren met eten ging zij de was ophangen en deed ik de afwas. We hadden afgesproken dat we naderhand lekker in de kamer gingen zitten. Ikzelf zat het eerste in de kamer toen ik uit de keuken haar hoorde roepen of ik haar even kon komen helpen. Onder een beetje protest ( omdat ik moest opstaan) zag ik haar met gezicht tegen het deur-kozijn van het toilet liggen. Schrok me natuurlijk wezenloos en wist niet wat te doen.???? Heb haar opgepakt ( dan ben je heel sterk) en in de kamer op het kamerbankje neergelegd. Tijdens dit al constateerde ik dat ze heel koud aanvoelde heel klamme handen had en blauwe lippen. Dat al verteld tegen telf. nr 112 dat ik reeds gebeld had en die vertelde mij dat ik het beste de huisarts kon bellen. ?????????? Dat gedaan en die was binnen 2 min. ter plekke. Tijdens dat de huisarts haar onderzocht raakte Tiny in een schoktoestand.

Toen ook de ziekenwagen na een tal min. aan kwam rijden hebben de ziekenverzorgers nog geprobeerd haar aan een infuus te leggen en toen dat niet ging hebben ze haar naar het ziekenhuis gebracht en ik heb helaas geen afscheid meer van haar kunnen nemen. Thuis is zij mij ontglipt en ik kan dit niet bevatten nadat we zoveel toekomstplannen hadden.  De kinderen ( 2 schatten van dochters) eindelijk aan het werk en van school af en beiden een paar geweldige kerels van vrienden hebben, gebeurd dit. Mijn vrouw ( Tiny ) weg, een schat van een vrouw waarmee ik 30 jaar gelukkig getrouwd ben plots weg. Zichzelf altijd wegcijferen en altijd klaar stond voor anderen, en waarom ZIJ WAS NOOIT ZIEK.

Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen en er waren nog zoveel vragen en dingen die we samen wilde doen. Maar ik heb het geluk gehad dat ik een vrouw aan mijn zijde had door dik en dun die tijd.

Jos van Bommel