Het verlies van mijn man, vader en moeder Terug.....
Ik heb net het verhaal van Ellie gelezen en wat haar man is overkomen lijkt wel een beetje op mijn verhaal.

 

Het is december 2001
10 december mijn verjaardag een dag later was mijn man jarig en 21 december waren wij 25 jaar getrouwd de 23e een heel mooi feest gegeven en 30 dec. zaten we samen de foto's te kijken die ik net had ingeplakt en ik zei laten we opschieten want pa en ma komen zo koffie drinken is goed zei hij en staat op en zakt inelkaar en omdat wij onze hond 8 maanden daarvoor hadden verloren aan een hersenbloeding zag ik gelijk dat het bij hem ook zo was ziekenauto gebeld en gelijk naar het ziekenhuis en later door naar de ic van het UMC ik mocht niet bij hem in de auto want er ging een broeder mee, en dan kom je daar je wordt niet opgevangen en dan zit je daar in een lange gang met allemaal dichte deuren ik zei tegen mijn broer die er inmiddels ook was waar hebben ze hem nu heengebracht je bent helemaal in paniek en dan eindelijk wordt je opgehaald en bij hem gelaten en wat je dan ziet dat beeld vergeet ik mijn leven niet meer allemaal apparatuur en hij werd beademd, dan komt er een neuroloog je vertellen u man ligt in een hele diepe coma en zal er naar aller waarschijnlijkheid nooit meer uitkomen want de slagader bij de hersenstam was geknapt en dan vallen gelijk alle functies uit het lijkt wel over de wereld stil staat bij z'n bericht.want al had hij nog maar een keer zijn ogen open gedaan. Gelukkig lag hij in een kamer alleen dus kon ik dag en nacht bij hem zijn en dan gaan je gedachten malen van hoe gaat het nu verder, ik moest de beslingen alleen nemen want wij hadden helaas geen kinderen waar ik mee kon praten.Ik heb wel veel met mijn huisarts gepraat want dat was meer een vriend en na 3 dagen weer met de neuroloog gepraat van wat moet ik nu doen want hoe gek het ook klinkt ook op de ic houden ze geen mensen die in dit stadium zijn,hij zou dan naar een verpleeghuis gaan met beademing en mijn huisarts zei daar ga je aan kapot want je gaat het is je man waar je op bezoek gaat maar je kan niet met hem praten nooit meer.En toen heb ik het besluit genomen hoe moeilijk het ook was om samen met de neuroloog om op 2-1 de beademing te stoppen en 3-1 is hij overleden.Daar sta je dan helemaal alleen, je gaat naar huis helemaal lam geslagen overal zie je de kerstversiering iedereen heeft oud en nieuw gevierd en ik kom in een leeg huis met overal de vele bloemen en de 25 rozen van mijn man van ons feest het was allemaal niet te bevatten de ene keer schrijf je de uitnodigingen voor je feest en nu moest ik rouwkaarten uitzoeken.
En nu denkt iedereen je kan met het rouwen beginnen maar nee het volgende diende zich alweer aan, mij vader moest voor een routine controle 26-2 naar de hartspecialist en daar constateerde zij nierkanker weer naar het UMC je gaat want je wilt er zijn voor je ouders en je eigen verdriet schuif je opzij helaas heeft hij deze strijd met veel pijn niet kunnen winnen en is 2-6 overleden.En dan ga je weer die zware gang naar den en rust amper 5 maanden na je man en dan ga je je afvragen hoeveel kan een mens hebben.Mijn moeder en ik hadden heel veel verdriet zij om haar man en schoonzoon en ik mijn man en vader we hebben heel veel gepraat om het samen een beetje te verwerken zij was in die tijd ook bij mijn in huis maar ik leefde in een roes ik at niet sliep niet en leefde alleen op koffie en sigaretten maar ook kwamen wij een beetje uit het diepe dal en we probeerde om stukje bij beetje weer verder te gaan met ons leven.Maar helaas is dit nog niet het einde van mijn verhaal want 9 maanden later belde mijn moeder kind ik heb een heel dik gezicht ik lijk wel een chinees met hele kleine oogjes we lachte er nog om ik zei ma dat is niet goed hoor laten we even naar de dokter gaan, nee het gaat wel weer over ik heb toch die plastabletten maar het ging niet over dus toch naar de dokter en weer doorgestuurd naar de specialist en daar werd acute kanker ondekt en mijn moeder vroeg is er nog iets aan te doen en het vonnis was nee u heeft nog maar 3 tot 4 weken te leven en dan geloof mij dan stord echt je hele wereld inelkaar ik ben 3 weken bij haar geweest en we hebben heel veel gepraat,ook gelachen en gehuild heel veel gehuild, mijn moeder vond het voor mij nog het ergst van kind nu ben je echt alleen.En voor de derde keer komt de begrafenis ondernemer bij mij over de vloer in amper 15 maanden tijd.
Het is nu van mijn man en vader 4 jaar geleden en van mijn moeder 3 jaar en soms kan ik het nog steeds niet bevatten.En als ik mijn verdrietige momenten heb dan draai ik de cd's waar hun van hielden en kijk naar foto;s ook die ik genomen heb toen mijn man thuis was opgebaard en de video van zijn crematie en dan kan ik weer verder.
Maar de zon is voor mij inmiddels weer gaan schijnen ik heb nu een hele lieve vriend leren kennen waar ik ondanks mijn moeilijke momenten toch weer gelukkig mee ben maar nu mis ik mijn moeder het meest om het met haar te kunnen delen want een partner kun je weer tegenkomen op wat voor manier dan ook maar een MOEDER vind je niet op die manier.
Ik hoop zo ook een beetje met mijn verhaal dat als iemand dit leest er vast voor diegene ook nog een beetje zonneschijn zal zijn
Groeten en heel veel sterkte allemaal.

Loes