Je bent ineens alleen. Terug.....
Na een ziekbed van zes weken is mijn man overleden aan lymfklierkanker. Na een huwelijk van 30 jaar ben je ineens alléén. Ondanks dat ik nog 2 volwassen zoons thuis heb wonen voel ik me verschrikkelijk alléén. 
We hebben met z'n drieën bewust afscheid kunnen nemen toen het einde naderde. We hebben 12 uur met z'n drieën aan zijn bed gezeten en na het overlijden hebben we hem zelf gewassen en aangekleed. Samen hebben we de rouwdienst voorbereidt en de mensen thuis ontvangen die ons wilden condoleren. Wat hebben we een steun aan elkaar gehad. Als de één het even moeilijk had, dan nam de ander het over. Maar als ik 's avonds naar bed moest voelde ik me zo alléén. Ik ging steeds later naar bed. Gelukkig viel ik snel in slaap, maar na ongeveer 3 uur werd ik wakker en dan lukte het niet meer om in slaap te komen. En dat is nu, na 3 maanden nog. 
De eerste keer dat ik uitging is een vriendin bij terugkomst even mee naar binnen gegaan. En dat was zo fijn. Want het lege huis, waar niemand meer op jou speciaal zit te wachten, is en blijft vreselijk. De auto moest verkocht worden, want hij is veel te duur in onderhoud voor mij. Een andere kleinere auto gekocht, maar het is helemaal niet leuk om alléén die beslissing te nemen. 
En dan doe je alle moeite om instanties, bedrijven e.d. te berichten dat je man is overleden en vervolgens ontvang je toch nog steeds post op zijn naam.
Ik probeer steeds weer om op mijn werk gezellig te zijn, maar ik ben snel geïrriteerd en kan weinig hebben. Soms denk ik dat het beter is om maar thuis te blijven, maar dat schrikt me ook af. Ik hoop dat mijn collega's nog even geduld met me hebben. 
Ik heb in deze maanden, na de feestmaand vaak een dip, maar nu zou ik het liefst een winterslaap willen houden. Misschien voel ik me beter als de zon weer schijnt en de bloemen weer bloeien.   

Thea Maes