Zal mijn verhaal zo goed mogelijk proberen uit te leggen ,kijk aub niet naar mijn fouten.
Ik ben niet zo goed in schrijven.
Zal eens beginnen: Vorig jaar de 3juli ben ik van Genk naar Loppem West-vlaanderen verhuist.
Met veel pijn in mijn hart heb ik toen afscheid genomen van mijn mama.
Ik zei toen tegen haar mama ni opgeven he ,ik heb je nog nodig
En zij zei jij ook niet opgeven Edwin (man) en John (mijn zoon) heeft je zeker nog nodig.
Ik zei dat weet ik wel maar ik wil je zeker nog ni kwijt ik hou van je mama.
En ben toen daar wenend vertrokken 197km weg van mijn liefste mama.
Ja heb altijd een goede band gehad met haar ,als er iets was belde ik met haar .
Ze heeft me altijd gesteund ook toen ze vast stelde dat ik kanker had want ben zelf bijna dood geweest.
Wie steunde me en sprak me moed in mijn mama.
Heb onder die verhuis erg geleden maar ben wel elke zaterdag naar haar toe gegaan op een zaterdag reden was ziek en zat zonder stem miste haar erg.
Die zaterdag 25 september erop zijn we naar haar toe gegaan nooit gedacht dat ik haar de laatste keer zou zien voelen met haar praten.
het was raar die zaterdag ik zei nog tegen haar je komt naar onze trouw we gaan kijken voor een mooi kleedje.ze zegt als ik er dan nog ben.
Ik zei nog maar ja mama het is de 8ste juli 05 (is wel mijn 2de huwelijk) ze zei we zien dan wel.
Ik zei mama Edwin en ik moeten nog even naar de winkel moet jij ook iets hebben .
Ze zei breng me 3 braadworstjes mee en een grote bokaal rode kool.
Ik had zo,n raar gevoel toen ik daar buiten ging maar ik dacht toen zal mijn dagje niet hebben.
We kwamen terug bij mama aan en ze lag op de zetel een beetje te rusten ,gaf haar een kusje en zei mams ben terug .
1 uurke later is opgestaan ze vertelde me een gelukkig snuitje over vroeger het deed me deugt haar zo te zien genieten.
Ja toen kwam weer het afscheid een definitiefe afscheid had ik dat toen maar geweten dat het toen de laatste keer was dat ik haar nog levend zou gezien hebben was ik langer gebleven.
Ik gaf haar een dikke knuf en zei mama ik hou van je hou je aub goed maandag bel ik je.
Ze zei dat is goed en ik hou ook van jou en kletste tiggen mijn billen om me te plagen
Ik stapte in de auto en begon te wenen ik wist ni waarom wist ni hoe ik moest omgaan met mijn verdriet.Ik heb 2 uur zitten huilen toen we thuis kwammen zei mijn ventje woepy wat scheelt er ik zei ik weet het zelf ni voel precies een leegt in mij en mis mama.
Hij gaf me een dikke knuf en zei maar meisje toch zaterdag gaan we terug naar je mama.
Ben me gaan opfrissen en gaan slapen lag in mijn bed en ben al wenend in slaap gevallen.
Sanderdaags stond ik op was prikkelbaar en van zelfde wenen vond gewoon geen rust met me zelf.
die zondag duurde een eeuwigheid voor mijn.
Dan komen we aan maandag weer zo,n huilbuien mijn gedachte waren bij haar niet wetend dat ze op dat moment in haar flatje op een koude grond in coma lag.
Savonds waren we naar ceremonie aan kijken van Andre Hazes was er erg van onder de indruk en zei tegen mijn ventje :Ik zou ni weten hoe regeren als ze mij moesten komen vertellen anneke je mama is overleden .Ik geraakte van mijn eigen woorden heel overstuur en hij zei maar anneke toch mama zal nog lang bij ons blijven.Er spookte veel door mijn hoofd op dat moment en klapte volledig dicht.
Dinsdag28 sept stond die morgen op met een raar gevoel wist geen blijf met mezelf nog geen half uur later kreeg ik telefoon van mijn jongste zus die zij als ik mama nog graag wou zien dat ik direkt naar genk moest komen.Ik heb mijn ventje gebeld en hem gezegd dat mama slecht was hij heeft een halve dag verlof genomen we zijn mijn zoon uit school gaan halen en naar genk gereden een rit van 2 uur het was precies dat we al de ganse dag onder weg waren.
We kwammen eindelijk aan in het ziekenhuis zag mijn mama daar liggen in coma de dokters zeiden dat ze een zware hersenbloeding had gekregen en dat ze er nooit meer uit coma kwam.
En dat we ons op het ergste moesten voor bereiden de pastoor is gekomenen heeft mama de laatste sacramenten gegeven was kapot dacht dat kan niet waar zijn niet mijn mama niet mijn vriendin mijn alles.Toen kwam de dokter en die zei dat ze de machine gingen weg nemen en als ze een hartsilstand maakte dat ze haar niet meer zouden reanimeren omdat haar hersen bijna dood waren ik was boos toen ik dat hoorde.Hij zij het beste is dat jullie allemaal om beurt komen waken dat ze vredig kan sterven dat ze voelt dat ze ni alleen is Iedereen is gegaan Ik zou vrijdag 1 oktober gaan dan was het mijn beurt omdat ik het verste woon van de 4 broers en 2 zussen MAAAAAAAAAAAAAR IK HEB DE KANS NIET GEKREGEN ZE IS OM 01h45 OVERLEDEN iedereen heeft haar nog levend gezien alleen ik niet ben kapot ervan en voel me schuldig.
Resultaat ben me gaan op sluiten durf niet meer alleen buiten komen en heb nachtmerries van haar dood.Ik mis haar enheb veel dagen dat ik me heel slecht voel en weinig dagen dat ik me goed voel.
Ween veel om haar ze was mijn alles en dat ben ik nu kwijt
Sorry dat was het zo,n beetje van mijn verhaal.

groetjes Anneke