9 juli 2003

Er wordt maar steeds geroepen dat ik het verlies moet doorleven. Een gedachte ingegeven dat als je dit niet doet, je het verdringen later op je bordje krijgt.

Doorleven is de pijn voelen, het verdriet. Heb ik altijd met haar kunnen delen. Mijn liefde heb ik kunnen delen. Maar wat moet ik met mijn liefde. Die is er ook nog hoor.

Wat moet ik als ik pijn en verdriet niet kan delen. Wat moet ik als ik liefde niet kan delen. Teren op herinneringen? Herinneringen zijn zo niets als mijn liefde alleen maar naar haar toe gaat. Vage afspiegelingen van wat was. Herinneringen worden pas iets als er een toekomst in verscholen ligt. De tijd naar die toekomst wil ik beleven. Wil ik besteden. En dat is geen herbeleven. Ik wil beleven wat ik krijg. Uit de schaduw komen van wat ik had.

Een nieuw jasje met een snit van de toekomst. Een toekomst zoekend naar dat ultieme delen. Gebruik makend van die kracht die in mij is gekomen na de dood nl. de liefde. Ik wil de pijn en verdriet geen kans geven omdat ik weet dat het de liefde voor de ander afbreekt als mijn liefde alleen maar bestaat uit haar. Liefde moet gedeeld worden. En dat ben ik aan haar verplicht nl de liefde laten voortbestaan, van waaruit zij gehandeld heeft met een blik op de toekomst gericht, met plaats voor elk ander. En niet alleen elkander.

Dit is mijn diepste emotie namelijk de angst dat ik faal om die nalatenschap me te laten afnemen door me te laten zeggen ik moet doorleven. Ik wil mijn tijd van verdriet besteden.

Bart