Een beslissing waar je heel goed over na denkt en waarbij je het belang van diegene die het betreft voorop laat staan. Maar ook een beslissing die uit naam van de zieke genomen wordt, soms zonder overleg omdat de zieke niet meer in staat is tot overleg of omdat het een baby of kind betreft en je neemt de beslissing volgens je eigen maatstaf.

Als het een volwassene betreft zal je wellicht andere maatstaven aanleggen dan waar het een kind betreft. Ikzelf ben betrokken geweest bij de euthanasie van mijn eigen kind, een baby.Mijn criteria was kwaliteit van leven. Kan ze leren praten, lopen, zien, horen, spelen, lachen? Het antwoord van de kinderartsen was een eenduidig nee. Ze ziet dag en nacht en ze ervaart honger en dorst. Meer niet. Je zal nooit contact met haar krijgen, ze groeit uit tot een plantje. Je probeert haar leven voor te stellen. Thuis, maar voor hoelang? In een tehuis, waar dan? Om haar in leven te houden moest ze eerst weken aan beademingsapparatuur blijven, met de kans op nog meer hersen- en longbloedingen. Heeft ze pijn? Is dit wat we willen voor ons kind? Hoe vreemd het ook klinkt, al lang voor haar geboorte hebben we dit gesprek thuis gevoerd naar aanleiding van een documentaire die op de televisie te zien was. Noem het een voorteken.

 Normaal gesproken zou je denken dat het jou niet zou overkomen, maar op de een of andere manier had dat programma een enorme impact en hebben we er wel over gesproken. Daardoor leek het wel of we een déjà vu hadden toen het ons echt overkwam.We hebben de beslissing genomen om de apparatuur uit te schakelen met in ons achterhoofd dat ze het misschien wel op eigen kracht zou redden. Dat gebeurde niet.

Veel later hebben we er wel eens met vrienden over gesproken en het viel mij op dat er verschillende reacties kwamen. Een bevriend stel was het absoluut niet eens met onze beslissing en stak dat niet onder stoelen of banken. Hun goed recht. Volgens hun was het niet aan ons geweest om de beslissing te nemen. Was het zelfs een egoïstische beslissing geweest. Kwaliteit van leven is dus blijkbaar voor iedereen anders. Wat wel opviel was dat de sterkste negatieve reacties kwamen van mensen die nooit geconfronteerd waren geweest met het maken van zo’n ingrijpende beslissing.

Nu, jaren later, vraag ik me wel eens af of we toen de juiste beslissing hebben genomen. Maar de wetenschap is nu zoveel verder en kunnen er behandelmethoden toegepast worden die toen nog niet beschikbaar waren. Daardoor veranderen de criteria die je zelf toepast ook met de tijd. De beslissing die jaren geleden goed leek, hoeft nu niet meer te gelden. Maar let wel, je kan je beslissing alleen nemen met de know-how die op het moment waarop de beslissing genomen wordt beschikbaar is. En met de snelheid waarmee de medische wetenschap voortsnelt lijkt de beslissing die je nu neemt een paar jaar later misschien wel een verkeerde. Terugkijken kan wel, maar staar je dan niet blind op wat nu kan, maar denk eraan wat er toen kon.

Ook de rouwperiode heb ik anders ervaren. Het was per slot van rekening onze eigen beslissing geweest en het voelde alsof ik geen recht had om te rouwen. Jaren later heb ik pas echt durven rouwen, jaren later heb ik het echt doorleefd. Hoe degene die je zo lief is ook uit je leven wegvalt, wel of geen euthanasie, je mag rouwen.