Hoe graag je het ook wilt vergeten, de feestdagen zijn weer in zicht.

Ik weet het, het is pas oktober, maar toch, heel voorzichtig kruipt de decembermaand je leven in. De maand die zoveel feestdagen in zich heeft. Je kan er niet meer omheen. De eerste reclamefolders met ideeën voor  Sinterklaas- en kerstcadeaus liggen weer in de brievenbus. Nog een maandje en de folders van de diverse vuurwerkpakketten worden weer bezorgd.  Natuurlijk het is voor iedereen anders, de een heeft nou eenmaal meer met Sinterklaas, Kerst of Nieuwjaar dan een ander. Maar een van die feestdagen is toch je favoriet (geweest). Voor mij zijn dat de kerstdagen. Iedereen weer thuis, gezellig.

Nu zijn de kerstdagen anders, er ontbreekt een lid van mijn gezin, mijn zoon. Hij vond de aanloop naar de kerstdagen het leukst, cadeaus inpakken, de kerstboom optuigen, de lampjes in de kerstboom en de steeds sneller donker wordende avonden. Iedere kerstdag nam hij ook (geheel ongepland) een vriend of een vriendin mee die toevallig niets te doen had die dag. Want, zo was zijn stelregel, jij kookt toch altijd voor een weeshuis. Vorig jaar kerst was het de eerste keer dat hij er niet meer bij was. Geen onverwachte uitbreiding van de tafel, geen gekke invallen meer en geen ruzietjes tussen hem, zijn zus en mijzelf. Nooit geweten dat je de normale dingen als een ruzie kon missen, maar ik deed dat wel. In eerste instantie had ik ook het plan opgevat niets aan de kerst te doen, maar mijn dochter heeft mijn gevoel voor kerst geërfd, dus er hielp geen lieve vader of moeder aan. De kerstboom moest worden opgetuigd, de kerstcd moest gedraaid en de warme chocolademelk en kerstkrans op tafel. Net als alle voorgaande jaren.

Na een moeilijke start, begon ook ik er weer een beetje plezier in te krijgen. Tussen de bedrijven door haalden wij de verhalen over hem weer naar boven. De “weet je nog” uitspraken waren niet van de lucht. Daardoor had ik het gevoel dat hij er nog bij was. Natuurlijk zijn de kerstdagen geen onverdeeld genoegen geworden, er is immers een immens gevoel van verlies aanwezig, maar toch de herinnering aan de andere kerstdagen zou ik ook niet hebben willen missen.

Wat wil ik hier nou mee zeggen?

Doe wat je denkt dat goed is. Word je bij familie of vrienden uitgenodigd voor een of meerdere van de feestdagen, bedenk dan goed wat je zelf wilt. Wil je mensen om je heen hebben neem dan de uitnodiging met beide handen aan. Heb je echter het gevoel dat je liever thuis blijft, zeg dat dan ook maar bouw een vangnet in. Zeg dat je, zoals het er nu naar uitziet, liever thuis blijft maar als het op de dag zelf niet goed gaat je graag gebruik maakt van hun uitnodiging. Dat is prettig voor jezelf maar ook heel geruststellend voor degenen die jou hebben uitgenodigd. Een andere oplossing is zelf mensen uitnodigen, hetzij voor de hele dag hetzij voor een gedeelte van de dag. Doordat je dan toch bezig bent met hapjes en drankjes worden je gedachten wat afgeleid. Ik heb het beide gedaan. De ene kerstdag was mijn dochter en haar vriend ’s avonds bij mij en de andere kerstdag was ik alleen thuis. Zowel de eerste als de tweede kerstdag ben ik redelijk goed doorgekomen.

Dit jaar wordt het de tweede kerst waarop mijn gezin niet meer compleet is. Toch zie ik er niet meer zo tegenop als vorig jaar. Ik weet nu dat ik alle feestdagen redelijk goed doorkom en ben niet bang voor de emoties die ongetwijfeld ook deze feestdagen weer zullen komen.

Ik wens iedereen voor de komende tijd veel sterkte toe.