We hebben 5 prachtige weken vakantie gehad. Mijn zus en haar man uit Nieuw Zeeland zijn bij ons geweest. Op 13 juli 2005 vliegen zij weer naar huis. Het afscheid is heel moeilijk. Mijn partner zegt op dat moment tegen mij “niet meer omkijken over je schouder, kijk naar de toekomst”. We hebben plannen om in 2006 naar hun toe te gaan en dan zien we ze weer.

Het is woensdag 27 juli 2005. We gaan gewoon naar ons werk, niets aan de hand. “Dag poepie, tot vanavond en kijk je uit”. Dat zeiden we altijd tegen elkaar.

Omstreeks 10.15 uur wordt ik gebeld op mijn werk door een collega van mijn partner met de mededeling dat ik zo spoedig mogelijk naar het ziekenhuis moet komen. Er is iets zeer ernstigs met Eelco. Als ik aankom in het ziekenhuis krijg ik te horen dat Eelco een hartinfarct heeft gehad. En het is inderdaad zeer ernstig, is er geen keus meer. Of opereren of overlijden binnen anderhalf uur. Ze waren hem al aan het voorbereiden voor de operatie en ik heb hem ongeveer 3 minuten gezien. Die angst in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten. We konden verder niets meer tegen elkaar zeggen. De operatie is medisch technisch gelukt, maar hij is niet meer wakker geworden en heeft het helaas niet gered. Op 30 juli 2005 is mijn partner aan een tweede hartinfarct overleden. Eelco was pas 47 jaar, nooit ziek of wat dan ook. We hebben niet meer kunnen praten en ik heb ook niets meer kunnen vragen aan hem.

Onbegrijpbaar en nog steeds niet te aanvaarden. Ook steeds de vraag “waarom nou?”

Ik ben nu bijna 8 maanden verder en het is net of alles steeds erger wordt. Het dringt nu steeds meer tot je door. Ook de beelden van de dagen dat hij op de IC lag komen steeds weer naar boven. En dan de ontdekking dat het echt waar is, hij komt niet meer thuis! Geen lach, geen stem, geen arm meer om je heen, geen voetstap. Je hele leven ligt op zijn kop en het is net of je alles opnieuw moet leren.

Zomaar 23 jaar weg, jaren van geluk. En dan nog maar niet te spreken over de toekomst waar we vaak over spraken.Je ziet dan ook het enorme verdriet van de vader van Eelco en zijn zusje.

Het zusje van Eelco heeft in 1999 haar man verloren. Zij bleef alleen achter met twee kleine kindjes, een meisje van 3 jaar en een jongetje van 7 maanden. Eelco was een beetje de “papa”  van die twee kleintjes en ook zij hebben nu zo veel verdriet. Ze zijn hun beste vriendje en stoeimaatje kwijt.

Papa is 2001 zijn vrouw verloren en dan nu zijn zoon. Mijn hemel, wat is dat moeilijk. Je zou al hun verdriet willen overnemen.

Volgens de papieren heb je nu de status “weduwe” en die wil en kan ik niet aanvaarden. Je krijgt van allerlei instanties papieren en steeds moet het maar weer worden ingevuld. Ik wil dat niet, ik zou daar zo graag willen neerzetten, echtgenote van …. maar die is helaas overleden.

Ik merk dat de maatschappij om je heen al weer snel verder gaat met het leven. En terecht natuurlijk, want het gaat door, maar het doet pijn. Vaak heb ik het gevoel dat er geen begrip meer is in de maatschappij. Verdriet is niet zichtbaar. Soms denk ik dan, je kan beter een been of arm in het gips hebben, dan zien ze tenminste dat er wat met je is.

Maar met een vette opgeplakte glimlach bijvoorbeeld de supermarkt in of weer naar een verjaardag, en tegen een ieder zeggen dat het wel goed gaat met je. Want dat is toch hetgeen ze van je verwachten!

Ook heb ik getracht weer te gaan werken (3x een poging hiertoe gedaan), want dan zou het leven weer zo snel mogelijk “normaal” zijn dacht ik. Maar niet dus, het werd alleen maar erger. Geen concentratie of wat dan ook.  Ook het alleen weer binnenkomen in dat “koude, lege huis” dat viel me zwaar tegen.

En maar je best doen en ieder moment van de dag tegen jezelf zeggen, kom op meid, je moet door.

Op 1 mei aanstaande loopt mijn contract af en ik heb nu te horen gekregen dat het niet verlengd wordt. Als reden wordt opgegeven “vanwege het hoge ziekteverzuim”. Ik realiseer me dat ik geen poot heb om op te staan, want het is een contract. Maar de reden waarom het niet verlengd wordt vind ik niet acceptabel.

Ook dat er nog bij en maar blijven vechten. Je bent al zo bezig om iedere dag te overleven.

Mijn wereld is hopeloos leeg zonder jou.

Ik weet dat ik niet de enige ben met verdriet en ik weet dat ik verder moet. Maar hoe?

 

Jolanda