Maandag, 6 november 1995,

Ik ben sinds een paar dagen begonnen met de politieopleiding in Amsterdam. Alles zag er goed voor me uit, een nieuwe start. Ik heb die ochtend les en word rond het middaguur uit de klas gehaald. Ik kan me herinneren dat er werd gevraagd of ik een broer had die Pim heette. Ik dacht gelijk wat heeft dit boefje nu weer uitgespookt? Pim was niet altijd even makkelijk, vandaar. Nee hij is betrokken bij een ongeluk met een auto. Ik zei nog dat hij geen auto had. Ik voelde meteen dat er iets niet klopte, iets ernstigs was er aan de hand. Aan zijn dood had ik nooit gedacht. Nee, het had te maken met een trein en nog drie vrienden. Ik zei weer iets onzinnigs en dat hij nooit met de trein ging. Ineens werd er keihard gezegd dat hij dood was en dat de auto waar hij en zijn vrienden in zaten door een trein waren aangereden en dat deze in de brand was gevlogen. Ik was geheel overdonderd. Begreep er niets van, niet mijn Pim, die deugniet en mijn grote broer. Alles viel weg.

 

Heb direct mijn moeder gebeld en ben naar haar toegegaan. Ik begreep toen dat het nog niet zeker was dat het Pim was, tenminste voor 80 procent. Ze waren nog bezig met de identificatie. Het ongeluk was gebeurd op zondagmiddag 5 november 1995. Bij mams thuis was het al niet beter, ik voelde me zo machteloos en verdrietig. Mijn hele wereld was ingestort. Hoe ga ik dit allemaal doen en hoe moet het met mijn moeder. Mijn broer was 27 jaar en woonde alleen. Hij had geen vriendin en/of kinderen. Ik bleef me afvragen hoe ga ik dit regelen? Op een of andere manier voelde ik mij verplicht dit op mij te nemen, voor Pim maar hoe? 

 

Mijn vader en Pim hadden niet zo goed contact. Ik heb hem direct gebeld en hem het slechte nieuws verteld. Mijn moeder kon het niet opbrengen. Ik snapte dat heel goed. Ik was ineens alleen. Ik voelde me kapot en alleen. Ik kon cijferde mezelf helemaal weg. Ik kon het verdriet van mijn ouders niet zien en heb zelfs gedacht was ik het maar geweest. Na deze uitspraak was mijn moeder heel bos. Ze vertelde dat ze dan net zo verdrietig was geweest en dat ze dan ook een kind had verloren. Dat was waar maar dan hoefde ik dit niet te voelen en te zien. 

Pas 's avonds om 23:00 uur kregen we 100 procent uitsluitsel dat het Pim was. Nu was het definitief. Ik heb al die tijd nog gedacht, ze vergissen zich, hij belt me straks en zegt dan: "He zus, wat eten we vanavond?" Ik begreep nu dat ik deze woorden niet meer zou horen. Nu ik dit opschrijf voel ik het verdriet van toen weer. Het is moeilijk. 

 

Samen met de familie hebben we de begrafenis geregeld. Zijn andere vrienden, welke ook waren overleden bij het ongeluk, zijn in dezelfde week begraven. Ik ben naar alle begrafenissen geweest. Ik kende zijn vrienden en familie ook. Het was heel zwaar en achteraf vraag ik me af, hoe ik dit allemaal heb kunnen opbrengen? Ik weet nu dat ik alles voor Pim kan opbrengen. Het was heel druk op zijn begrafenis en we hebben heel veel lieve kaarten en steun gehad. Dit heeft mij zeer goed gedaan. We hebben Pim niet meer kunnen zien daar hij onherkenbaar was en delen van zijn lichaam waren afgesneden door de stroomkabels en verbrand door het vuur. Dit is voor mij het allermoeilijkst geweest. Ik moest maar aannemen dat hij het was. Inmiddels ben ik zover dat ik dit heb kunnen accepteren. Ik weet dat hij niet op de aarde rondloopt maar zeker bij me is en op me let. Ik weet dat hij van me houd en trots op zijn kleine zusje is! 

 

Via de politieopleiding ben ik in contact gekomen met de Vereniging Ouders van een Overleden Kind. Deze vereniging heeft tevens een werkgroep broers en zussen. Ik heb hier veel aan gehad en heb een tijd geschreven met een lotgenoot. Het is fijn om je verhaal kwijt te kunnen. Tevens geef ik op oproepbasis lezingen op de politieschool over het brengen van slecht nieuws. Iedere keer vertel ik dan het verhaal van Pim en hoe ik dat ervaren heb. In mijn vak komt het voor dat je naar ouders moet om te vertellen dat hun kind is overleden. Het is belangrijk dat dit op een goede manier gebeurd en dat de toekomstige collega's weten hoe zwaar het is en wat je goed en/of fout kunt doen. Op deze manier probeer ik met goeds te doen met het verdriet wat ik voel en zo heb ik toch het idee dat het overlijden van Pim niet voor niets is geweest!       

 

Ik hoop dat de klezers van deze site wat hebben aan mijn verhaal. Ik heb er in ieder geval veel aan gehad om het weer eens van mij af te schrijven.

 

Voor alle mensen die iemand in hun omgeving moeten missen, heel veel sterkte!

 

Liefs,

Mariska Kerkdijk