April 2004. Na een half jaar verbouwen in huis, zijn we begonnen om de garage met zolderkamer te bouwen naast ons huis. Dit alles deden we allemaal zelf met behulp van onze vaders. Ook al kon mijn vader tot nu toe nog niet veel doen, was hij er wel elke avond. Hij deed dan niet veel maar hij was er wel. Hij ruimde wat spullen op, hielp met aangeven. Gewoon wat kleinere klusjes, zijn deel kwam later. Mijn vader is van beroep woningstoffeerder dus hij zou de vloer leggen en de trap stofferen, behangen e.d.

 

22 april. Donderdagavond,  ik weet het nog zo goed. Het was lekker weer buiten. Willem, mijn vriend, was aan het metselen en mijn pa hielp hierbij om de stenen aan te geven. Ik had nog wat tijd over voordat ik met de hond naar de training zou gaan. Ik dacht laat ik mijn pa even verwennen met een bakkie koffie, want daar is die enorm gek op. Dus ik koffie zetten en het maakte hem enorm blij dat ik dat uit mezelf had gedaan. Toen  ik thuis kwam van de hondentraining was pa naar huis gegaan. De volgende dag hadden wij een bruiloft van Willem zijn moeder, dus voor mij mijn schoonmoeder, die opnieuw ging trouwen.

 

23 april. Vrijdag, de dag van de bruiloft, was een hele gezellige mooie dag, maar op die dag gebeurde het allemaal, terwijl wij feest aan het vieren waren knokte mijn vader voor zijn leven, want donderdag op vrijdagnacht had mijn vader een hartaanval gekregen, hij voelde zich niet helemaal lekker maar wist niet precies wat die had. Dus gewoon naar het werk gegaan die ochtend. Op zijn werk werd het alleen maar erger, pijn op de borst en in zijn arm, maar gewoon doorwerken. Op aanraden van zijn baas s'middags met zijn brommertje naar de dokter gegaan. De dokter vertelde dat die beter even voor onderzoek naar het ziekenhuis kon gaan. En zo eigenwijs als die was ging hij op zijn brommertje weer naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis werd een hartfilmpje gemaakt en daar zagen ze dat die meerder hartaanvallen had gehad waaronder een hele zware, waardoor een stuk van zijn hart stil lag. Dus moest hij blijven voor opname. Hij belde gelijk naar huis en zij tegen mijn moeder dat ze straks langs moest komen, het had geen haast maar komen moest ze wel. Alles was onder controle zei die. Mijn moeder, die aan het werk was, belde naar mijn oudste broer, die toen gelijk naar het ziekenhuis ging. Ondertussen kreeg mijn vader bloedverdunners om zijn hart weer te kunnen laten werken. Met mijn broer naast zijn bed kreeg mijn vader een scheve mond en begon raar te praten. Hij greep naar zijn hoofd en klaagde over pijn en weg was die......................

Door de bloedverdunnners kreeg hij een hersenbloeding waardoor hij in coma raakte. Eén iemand in de 10 jaar of één iemand op de 100.000 personen kan dit overkomen, en die ene iemand was wel mijn pa.

Om half zes keek ik op me mobieltje en zag dat mijn broer mij had gebeld. Dit vond ik vreemd want hij wist dat ik die dag een bruiloft had. Dus ik naar mijn broer gebeld en hoorde zijn verhaal, ik had aardig wat gedronken maar was gelijk nuchter toen ik het hoorde en raakte helemaal in paniek. We zijn naar het ziekenhuis gebracht en daar aangekomen kreeg ik van de doktoren te horen dat mijn vader in coma lag, en dat die er nooit meer uit zou komen, en als die er uit kwam dan was het een kasplantje, want zelf ademen zal die nooit meer kunnen.

We mochten naar hem om hem vast te houden en te knuffelen. Toen ik hem zag liggen was het net of die sliep. Verbonden aan zoveel slangen, allerlei apparatuur om hem in leven te houden. Eentje daarvan pruttelde, was net het koffiezetapparaat als die aan stond. Daar moesten we erg om lachen. Nou ja al snel werd duidelijk dat het slechter ging. De familie werd ingeschakeld. We hadden afgesproken dat het niet verstandig was om met zijn allen heel de nacht te blijven, dus gingen wij even naar huis toe om voor een paar uur te rusten. Wel heb ik toen afscheid genomen van hem want je weet maar nooit. Wat was dat moeilijk zeg. Ik heb hem bedankt voor het vele helpen in mijn huis en voor het eerst in mijn leven heb ik hem gezegd dat ik van hem hield en dat die zo kanjer van een vader is en nog zoveel andere dingen. Drie keertjes zijn we even weggeweest en toen we weer terugkwamen was die er nog en dat was zo enorm fijn. Hij voelde nog zo lekker warm aan, heb hem lekker vastgehouden en geknuffeld. We hebben ook foto's gemaakt van ons samen en het is net of die lacht op een foto, hier ben ik zo trots op want heb eigenlijk geen enkele recente foto van ons samen.

 

 

24 april. Gisteren was het zulk mooi weer. Toen mijn vader in coma gleed werd het bewolkt en grauwig. Zaterdags hield dat zo aan, de dag vorderde snel en het werd duidelijk dat het niet meer ging. Zijn bloeddruk steeg boven de 300 en de koorts liep hoog op. Terwijl de familie afscheid nam, bereiden wij ons voor op wat komen ging. Het einde is in zicht de wolken verdwenen en de zon ging schijnen. Kwart voor negen. Mijn vader zou zeggen tijd voor een tweede kopje koffie, zijn potje pruttelde ook naast hem, de beademing was eruit gehaald, en het wachten was gekomen. Hoelang het ging duren wisten we niet.

Binnen een paar seconden was hij al aardig blauw in zijn gezicht. Met mijn moeder en broers met aanhang, stonden we aan zijn bed en raakten hem aan en hielden zijn hand vast. Twee minuten duurde dit, twee minuten.... de mooiste van mijn leven. Ben zo blij dat ik hier bij kon zijn, het gebeurde zo snel , voor hem geen pijn en het ging gelukkig zo snel. Het potje pruttelde naast ze bed ook niet meer en me vader was overleden. Die nacht kon ik niet slapen van verdriet en heb een mooi verhaal geschreven voor mijn vrienden om die op te hoogte te stellen

 

 

Zit hier met mijn laptop op schoot. Woorden schieten me te kort. Zoveel verdriet maar ook zoiets moois.

Het is zo oneerlijk dat mijn vader er niet meer is. Ben zo verdrietig maar het was zo goed om bij hem te zijn. Op deze laatste reis hebben we hem gesteund en geholpen om nu voor altijd ver boven te zijn.

Hij zal me overal volgen waar ik ga en sta en zal in me hart voor altijd bij me zijn. Nooit heb ik hem verteld dat die zo kanjer is. Nu op dit moment zou ik het van de daken willen schreeuwen, iedereen mag het horen, dat ik zoveel van hem hou! Het was zo mooi hoe het gebeurde voor hem geen pijn en gelukkig zo snel.

Weet je,  ik zal hem zo ontzettend missen, maar heb zo veel mooie herrineringen aan die lieve goeie pa!!!!!!!

 

Dank je pa !!!!!

 

Je Miekie.

 

Dit verhaal heb ik op de kist gelegd zodat iedereen het kon lezen en is meebegraven.

 

De dagen die kwamen werd alles geregeld. Het was zulk mooi weer het, kon niet op. Hier hield jij zo van. De ochtend van de begravenis. Wat een grauw weer. Dit mocht niet gebeuren, maar toen wij je naar je laaste plekje brachten kwam de zon naar voren en liet zich schijnen.

 

 

Pa hoe jij bij ons wegging, was precies hoe het bij je paste. Je was er zonder wat te zeggen, en je was ook zo weer weg. Je had zoveel haast om te gaan.

Nu zoveel maanden later kan ik het nog niet geloven dat dit allemaal is gebeurd. Het is zo raar. Het besef is er nog steeds niet helemaal en ben er nog steeds verdrietig van. De aanbouw, die nu bijna klaar is, kan je nooit meer af zien. Dat doet me veel pijn. Ben enorm trots op dat we dat gedaan hebben en zou het zo graag een keertje willen laten zien en je mening willen horen.

Ook als ik ooit nog eens zal trouwen ben je daar niet bij aanwezig. Je zal nooit opa worden en je kleinkinderen zien. Je zal nooit meer met van die onbenullige kado's aan komen zetten zoals een rookworst die je me wel eens heb gegeven voor mijn verjaardag. Nooit zal ik nog een keertje koffie voor je kunnen zetten.

Nooit kom je meer een keertje langs. Nooit kom  je meer de hond uitlaten.

Het is gewoon allemaal moeilijk te begrijpen.

Monique