Verlies van de persoon die ik zo nodig heb. Terug.....
In Augustus waren we, mijn ouders en een vriendin, nog naar Italïe op vakantie geweest. Er was geen vuiltje aan de lucht het was een een hele fijne vakantie, maar dit zou ook ook onze laatste vakantie samen zijn. Een paar weken na de vakantie klaagde mijn mama van pijn in haar onderbuik, we zijn toen samen op onderzoek geweest, en daar werd vastgesteld dat ze een gezwel had aan haar baarmoeder. Ik snap mijn eigen nog steeds niet, ik dacht altijd maar dit komt wel goed, geen probleem we slaan er ons allemaal wel samen door, ik denk dat ik het gewoon niet kon vatten, of gewoon niet wou... Er werd besloten om haar baarmoeder en eierstokken te verwijderen, de zware operatie was goed afgelopen. Ze was al altijd een sterke vrouw geweest, ze klaagde nooit, was altijd bezorgd om andere mensen, met haar ging altijd alles wel goed...
Na 3 maanden moest ze op routinecontrole, en daar werd bevestigd dat er op de plaats waar haar baarmoeder zat weer een gezwel was gekomen...deze keer geen operatie, het werd een afgrijselijke chemokuur, waar ze zo heeft onder geleden ,maar ze hield zich altijd zo sterk dat ik de ernst van de situatie niet kon inzien en nog altijd deed dat alles wel goed zou komen...en dit is iets wat ik mijn eigen nooit zal vergeven...
De eerste chemokuur hielp niet, dus schakelde ze over naar een andere, ze was ondertussen haar hele haar verloren maar steeds was ze zo sterk...toen moesten we na 3 maanden, dit was eind juli 2002, denk ik voor de resultaten van de tweede chemokuur gaan, ik was meegegaan samen met mijn vader. Ik was er van overtuigd nu gaan we eindelijk het goede nieuws horen, alles is terug beter en ze zal nog lang en gelukkig leven...maar dit was niet...het gezwel was nog groter geworden ondanks de chemokuur...ik stond verbijsterd, dit kon niet waar zijn, wat nu wat nu dacht ik...de dokter stelde nog een derde experimentele chemokuur voor, die ze niet heeft genomen omdat ze niet ziek in een ziekenhuis wou sterven. De dokter deed of dit een routinezaak was, had geen medeleven, en toen mijn moeder vroeg wat moet ik nu doen? zei hij botweg, tja doodgaan...dit kwam zo hard aan dat ik huilende uit het ziekenhuis ben weggelopen, naar de auto die buiten stond geparkeerd, nadien toen ik mijn moeder zag zei ze het is niets we slaan er ons wel door, ik ben nog niet dood he...we zijn toen naar duitsland geweest voor een therapie in een alternatief kliniek, ze werd er geweigerd maar kreeg wel een voorschrijving mee van een hoop alternatieve producten die we elke maand in Duitsland moesten gaan halen...door deze therapie voelde ze zich stukken beter en had terug wat meer kracht, en terug dacht ik nu gaan we het zeker halen....ze had nog een bestraling geprobeerd, waardoor haar hele huid verbrand was langs de binnenkant en ze vol blaasjes stond, daardoor heeft ze ook lang met een wandelstok rondgelopen, zo een jonge vrouw met een wandelstok en zoveel pijn...maar steeds hield ze zich zo sterk... We hadden die zomer nog enkel prachtmaanden gehad, ik was net afgestuurd en we hebben nog vele dingen samen gedaan, echt het was gewoon prachtig, haar haren waren al wat teruggegroeid en ze kon nu eindelijk vrij zonder die pruik rondlopen...het was zo geweldig en ik zal nooit die maanden vergeten. Maar ik kon er niet over praten, over wat haar te wachten stond, ik ontweek het altijd...ik wou het niet geloven dat dit zou komen...Ze heeft er gelukkig toch met mijn zus over kunnen praten, die haar gevoelens en denken helemaal wou weten....
Eind September 2002 is ze nog mee naar mijn diploma-uitreiking geweest, en toen zag ik het, zij stond daar tussen al die mensen, en nu zag ze er ineens zo slecht uit, ze zag geel uit omdat haar lever ondertussen al aantast was, en haar korte haren...
Op een week tijd ging het helemaal bergaf ze had zoveel pijn... Het was een donderdag dat ze begin te huilen van te pijn, dit was de eerste keer, we vroegen of we de dokter niet moesten bellen, nee schreeuwde ze uit , dan krijg ik morfine en dat betekend het einde...
De dokter is toen toch gekomen en ze heeft haar eerste dosis morfine gekregen, nadien werd de dosis maar verhoogd, ze kon niet meer wandelen, ze kon niet meer eten...ze wou niet meer terug naar het ziekenhuis dus hebben we haar thuis verzorgd, we moesten de baxters vervangen, haar wassen, we sliepen ieder om beurt op de sofa slapen om haar in het oog te kunnen houden...ze heeft zoveel afgezien dat het niet meer menselijk was....
Ik wou het steeds nog niet geloven, ik huilde wel ongeloofelijk veel, maar alleen als ik alleen was, niemand mocht het zien....
S'maandagsochtend, 21 oktober 2002, de dag dat er een mis georganisseerd was voor haar te steunen, tussen 7:00 en 8:00 begon ze zwaar te ademen en deed ze haar ogen ineens open, mijn vader riep ons dat het zover was, we stonden met ons drietjes rond haar toen ze voor de laatste keer heeft geademend, mijn vader ging de familie bellen, en ondertussen stonden mijn zus en ik boven haar levenloze lichaam te huilen, ik riep al huilend, Mama alstublieft niet gaan, blijf hier...
Nadien is de begrafenisondernemer haar komen halen, en toen we ze konden begroeten toen kon ik het niet vatten, dat zij daar lag, mijn zus ook niet,we waren in een soort roes...
De begrafenis was ongeloofelijk mooi zeiden vele mensen, ze had een witte kist, want ze was geliefd door vele kinderen, de kinderen van de buren zaten ook meestal thuis, ze was een ongeloofelijk prachtige moeder, die zich kon inleven in ieder zijn wereld, van klein tot groot en ik kreeg meestal ook te horen had ik ook maar zo een moeder als jou, ze was mijn beste vriendin...
 
Nu 1 jaar en 4 maanden verder, ik was 21 jaar toen ze is gestorven,heb ik al heel wat meegemaakt mijn zus heeft het eerste kleinkindje gekregen, iets waar mijn mama zo naar uitkeek en meestal heb ik last van mijn maag van mij zo op te jagen...ik weet niet wat er met me scheelt, ik ben niet meer de oude van vroeger, ik ben nu heel aggressief en voel me vanbinnen dood en gevoelloos, het kan mij allemaal niet meer schelen, het enige wat ik wil is haar terug zien...en ik huil nog constant...ik verwijt mezelf dat ik niet genoeg voor haar klaarstond, dat ik aan haar ziekte iets had kunnen doen, dat ik had moeten inzien dat het allemaal zo erg was....ik ben ook naar een psycholoog geweest omdat ik zo aggresief tegen iedereen was, maar dit hielp niet, ik had gehoopt dat dit de pijn zou verzachten maar dit was niet zo...ik wil gewoon bij haar zijn,, ik heb gewoon een verscheurd hart vanbinnen, maar kan dit niet aan iemand tonen, ik hou mij altijd sterk voor andere mensen, want zij hebben mij nodig....
Ik voel niets meer vanbinnen, deze wereld heeft mij niets meer te bieden en niets kan mij nog vrolijk maken...
Als je zoiets meemaakt dan verander je compleet, hoe je alle dingen gaat zien, je trekt je minder dingen aan, en als mensen over iets beginnen te klagen, dan denk ik vaak dit kan toch niet waar zijn dat mensen over zulke idioote dingen beginnen te klagen, dingen die opgelost kunnen worden... Ik zit meestal thuis en ga niet meer veel weg, toen ik de laatste keer eens naar een fuif was geweest, voelde ik mij vanbinnen zo slecht, ik kon beginnen te wenen, wat doe ik hier, hoe kan iedereen zich amuseren en lachen als mijn mama er niet meer is, ik ben dan ook zo snel mogelijk naar huis gegaan...maar toch zie je ook in dat je niet meer moet zeggen och misschien voor een andere keer, als ik iets wil doen dan doe ik het ook onmiddelijk geen uitstel, ik denk je moet er nu van genieten hoe moeilijk dit is, maar ik probeer het toch , ik hou meer contact met mijn vrienden en familie, want zoals ze zeggen iedere dag kan de laatste zijn....
In deze periode leer je ook je echte vrienden kennen, maar toch is het vreemd hoe iedereen reageert, nu vragen ze mij nooit hoe ga je om met het verlies ? ze doen of er niks aan de hand is, dat er niets is gebeurd, en dat ik terug de ouwe ben...terwijl ik mijn verhaal ook wel eens kwijt wil....
Ik heb haar gewoon nodig, ik hou zoveel van haar en kan haar niet loslaten...ik wil gewoon dat ze vrolijk en opgewekt het huis binnenkomt en dat ik haar kan vastpakken en zeggen dat deze nachtmerrie over is....

Natacha