Wat ik, tot mijn stómme verbazing, in deze afgelopen periode heb gemerkt is dat het voor mij nog "redelijk" draagbare leed (ik wist immers al 1½ jaar dat mijn moeder op korte termijn zou komen te overlijden en daar heb ik me achteraf gezien toch enigszins op ingesteld) vrijwel ondragelijk is geworden door de reacties vanuit mijn omgeving.

Een paar van de - voor mij - ergste wil ik hier uitgebreider vertellen, even lekker van me af schrijven omdat ze me enorm veel pijn hebben gedaan en, om heel eerlijk te zijn, nog steeds doen.

Zo stond ik versteld van de reactie van een aantal collega’s die me, toen ik twee weken na het overlijden van mijn moeder weer ging werken, ronduit vertelden dat ze het maar raar vonden dat ik zo'n verdriet om mijn moeder had. "Ze was toch al 80? Dat is toch een mooie leeftijd? Waar heb je dan nog verdriet over?" en "Ik vind het maar belachelijk dat je na de begrafenis nog een week thuis bent gebleven. Toen mijn vader overleed was ik na twee dagen alweer aan het werk! Je hebt ons zo wel lekker in de steek gelaten!" zijn opmerkingen die ik practisch letterlijk voor m'n voeten geworpen kreeg.

Ook een deel van mijn schoonfamilie liet zich van z'n beste kant zien:

We hebben de begrafenis expres een dag uitgesteld omdat mijn dochtertje op de oorspronkelijke dag twee jaar werd. Dat hield dus in dat we haar verjaardag in heel kleine kring "vierden", terwijl mijn moeder op dat moment in mijn oude slaapkamer in een kist lag en de volgende dag begraven zou worden. Je zou dan verwachten dat iedereen een beetje bijspringt om zo samen die verjaardag door te komen (van "vieren" was voor ons uiteraard geen sprake). Nou, vergeet het maar. De hele familie kwam vrolijk verjaardag vieren alsof er geen vuiltje aan de lucht was en mijn man en ik hebben ons rotgerend om de visite te bedienen, terwijl ons hoofd daar uiteraard absoluut niet naar stond!

Uit beleefdheid werd (en wordt) er gevraagd hoe het ermee gaat, maar elk ander antwoord dan "goed' wordt straal genegeerd. Het is me gebeurd dat mijn schoonmoeder me belde, plichtmatig vroeg hoe het ging en op mijn "Nou, eigenlijk niet zo goed" antwoordde met "Oh, fijn!" en vervolgens haar verhaal afratelde..... Vanaf het moment dat mijn moeder onder de grond lag was het duidelijk letterlijk "zand erover". Voorbij. Nu weer normaal en gezellig doen. Niets meer aan de hand.

Twee weken na de begrafenis van mijn moeder was een nichtje jarig. Een dag voor haar verjaardag belde mijn schoonzusje dat ze het niet de dag erop, maar een paar dagen later vierden. Op die nieuwe datum hadden we al een verjaardag, dus vertelden we onze schoonzus dat we dan niet konden komen. Naderhand verweet ze ons dat we niet naar de verjaardag van haar dochtertje waren geweest...we hadden toch makkelijk naar beide verjaardagen kunnen gaan! En toen ik haar uitlegde dat het misschien wel eens zo zou kunnen zijn dat we twee weken na de begrafenis van mijn moeder uberhaupt geen zin hadden om een verjaardag te vieren, laat stààn twee, werd me ronduit medegedeeld dat ze daar geen boodschap aan had, omdat het ging om de verjaardag van háár dochter.

Dit betrof overigens ook de schoonzus die ik als vriendin zag en waarmee ik al maandenlang een paar keer per week zo gemiddeld 2 uur aan de telefoon hing om haar relatieproblemen te bespreken. Na de begrafenis heeft ze nog niet 1x gebeld om te vragen hoe het ging en van ansichtkaartjes had ze waarschijnlijk al nooit gehoord. Maar toen wij aangaven dat we niet op haar verjaardag zouden komen omdat we geen zin hadden in het bijwonen van echtelijke ruzies (gezellig joh, die verjaardagen daar!), kon ze de telefoon plotseling wel weer vinden en belde ze boos op omdat zij nu "de dupe werd" en wij goed moesten begrijpen dat zij het héél zwaar had. Toen ik langs mijn neus opmerkte dat wij het ook niet echt gemakkelijk hadden kreeg ik te horen dat dat best wel zo zou zijn, maar dat ZIJ bijna haar grote liefde was kwijtgeraakt!! Poe heeej......wa' sielug !

En toen mijn aller-allerliefste hondje, na 14½ jaar bij mij te zijn geweest, overleden was, wist een andere schoonzus me te vertellen dat het nu misschien even vervelend was, maar na een nachtje slapen zag alles er vast weer anders uit! Tuurlijk...........
En dan te bedenken dat zij compleet in de hysteria schiet als haar hondje maar een keer kucht!

En dit zijn maar een paar voorbeelden.....ik kan zo helaas nog wel even doorgaan.... En wat het allemaal extra vervelend maakt is dat ik op de toppen van m'n zenuwen rondwandel en alles honderd...nee duizend keer zo erg aankomt. Van dingen waarover ik voordien gewoon m'n schouders ophaalde, ben ik nu echt dagen van slag! Pfffff....vermoeiend

Ik probeer uit alle macht dan ook een manier te vinden om hier op zo'n manier mee om te gaan zodat het voor mij wat dragelijker wordt. Maar wat is dat toch verschrikkelijk moeilijk!
Ik zou het dan ook erg fijn vinden om te horen hoe jullie met vervelende reacties omgaan.....voor zover jullie je dan door dit enorme verhaal heen hebben weten te worstelen....

Dit schrijven doet me overigens al enorm goed......

Trouwens, m'n geachte "collega's" heb ik gelukkig al een poosje niet gezien: zit sinds half mei in de ziektewet (migraine, buikpijnen, rugklachten en verdere algehele instortingsverschijnselen).
En die "schoonzus" kan me finaal in de str@nt zakken! Hoef en wil ik echt nóóit meer wat mee.
Verder wil ik in uiterste noodgevallen nog wel eens bij mijn schoonouders binnenstappen...tenminste, alleen als mijn man er ook bij is!