Ik ben Udo, 28 jaar.

Hieronder zal ik mijn 'levensverhaal' beschrijven:
Toen ik zes was overleed mijn vader. M’n moeder, m’n broer, vrienden van mijn moeder en ik zaten op een camping. ’s Avonds zou mijn vader ons komen bezoeken. Hij bleef thuis: ze hadden een eigen tuinbouwbedrijf, en hij meende druk te zijn.
Helaas is mijn vader ons nooit komen bezoeken, want hij overleed aan een hartaanval.
Mensen zeggen wel eens: “Oh, daar kun je je zeker niets meer van herinneren?”
Toch kan ik me er wel degelijk heel wat van herinneren. Vooral details, zoals een kind wel vaker denkt. Ik weet bijvoorbeeld nog wat voor kleur blouse hij aan had, toen hij overleden was en bij mijn oma op de bank lag.
Ook heeft mijn moeder later vaak verteld dat ik dolenthousiast werd bij het zien van de postbode. Dan ging ik weer kaarten tellen…Tja, als kind ervaar je dingen anders.
De meest nare herinneringen die ik heb aan die tijd zijn de momenten waarop mijn moeder erg verdrietig was. Ik kwam dan bijvoorbeeld terug uit school, en hoorde mijn moeder boven hard huilen. Ik ging dan naar haar toe en troostte haar wat.
Na een heleboel moeilijke jaren kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Hij was de broer van mijn vader, een oom van mij dus. Ik was toen een jaar of 14. Een makkelijke puber was ik niet en het feit dat 'hij' mijn oom was maakte het er voor mij niet makkelijker op. Ik schaamde me er voor tegenover de buitenwereld, was er niet trots op.
Voor mijn moeder was het net zo goed moeilijk, want enerzijds wilde ze niet met deze man verder, anderzijds hield ze toch van hem…..

In die tijd was ik supertegendraads en ik denk dat dit vooral te maken had met mijn verzet tegen hun relatie. Een lange tijd werd het ook verborgen gehouden voor de buitenwereld, het was immers de broer van mijn vader!

Maar ik had al lang in de gaten wat er aan de hand was....
Terugkijkend op mijn leven tot nu toe denk ik wel eens dat dit het allerergste is geweest wat ik heb meegemaakt.

Als kind al droeg ik lange tijd een groot geheim met me mee, niemand mocht iets weten van die relatie...

Al goed…na een flinke tijd liep het tussen mij en mijn oom beter. Ik begon wat aan de situatie te wennen (en de buitenwereld ook, het was inmiddels 'openbaar' geworden).

Hij besloot bij ons te gaan wonen, maar helaas niet voor lang. Hij overleed een paar dagen voor kerst, na een korte ziekte van een maand, aan longkanker.

Daarna volgde weer een moeilijke periode. Toch bleef mijn moeder sterk en behield ze haar wilskracht. Van deze wilskracht kregen mijn broer en ik denk ik wel wat mee.
Later hoorde ik dat mijn moeder in die periode eens tegen een vriendin had gezegd: “Ik ben niet van plan weer zo diep te moeten gaan, niet weer dat ontzettende intense verdriet”.
Ze probeerde het leven weer op te pakken, ondanks haar verdriet. Met de daaropvolgende kerst gingen mijn moeder, broer en ik op wintersport. Daar heb ik fijne herinneringen aan.

In 1994 leerde mijn moeder een andere man kennen.
Inmiddels was ik ook al weer wat ouder geworden en druk met m’n eigen leven, het contact met hem verliep okay.
Een paar jaar later trouwde mijn moeder met hem. Ik was erg trots op het feit dat mijn moeder weer trouwde! Niet iedere jongen van rond de 20 maakt immers mee dat zijn moeder gaat trouwen! Hij was een  man die vooral veel rust uitstraalde, en dat was, denk ik, hetgeen mijn moeder na alle narigheden nodig had.
Alles leek nu eindelijk ‘goed’ te zijn. Wij gelukkig, en het belangrijkste: mijn moeder gelukkig!……..
Maar helaas, na een klein jaar getrouwd te zijn, werd mijn moeder ziek. Er werd kanker geconstateerd. Vele kuren en moeilijke periodes volgden. Perioden van onzekerheid, wachten, spanning, maar ook fijne periodes waarin mijn moeder ook lichamelijk veel aan kon.
Op 12 oktober, een dag voor dat zij zeven jaar getrouwd zou zijn, overleed mijn moeder op 54 jarige leeftijd.
Ik ben nu 28 en heb geen ouders meer, en dat is moeilijk. Vooral omdat menigeen van mijn leeftijd dat nog wel heeft, en dat is elke dag te merken. In bepaald opzicht ben ik ook best eenzaam, althans zo voel ik het wel eens.
Doordat je dit soort dingen meemaakt zie je vooral hoe ‘beperkt’ het leven eigenlijk is. Geniet vooral van de dag en plan geen dingen bij wijze van spreke jaren vooruit.
Ook was ik denk ik een heel ander persoon geweest als bij mij alles ‘normaal’ was verlopen.
Ook al is mijn ‘geschiedenis’ niet ‘zoals het hoort’ en was er veel verdriet en pijn: toch kan ik terug kijken op een fijne jeugd.

Het moeilijkst van alles vind ik dat ik ‘geen kind meer van iemand ben’. (Karin Bloemens lied ‘geen kind meer’ verwoordt dan ook precies hetgeen ik bedoel) Ik mis het ‘effe bellen naar mn moeder, om even mn verhaal te doen.
Ik speel bijvoorbeeld toneel: Een tijdje terug had ik m’n eerste optreden, na het overlijden van m’n moeder. Het feit dat ze dit niet meer kon zien, deed me pijn. Alles gaat 'gewoon' door en dat is natuurlijk maar goed ook, maar soms ook erg hard. 

Ik bezoek nog regelmatig het kerkhof, waar mijn vader en moeder bij elkaar begraven liggen. Hun lichamen liggen daar, maar ik denk, ik hoop, dat is het goede woord, dat hun ziel ergens anders is. Ik geloof wel in een hemel, al ben ik niet altijd helemaal overtuigd.

Wat mij opvalt is dat voor de buitenwereld alles al weer zo snel ‘normaal’ is. Een aantal maanden na het overlijden van mijn moeder keerde de rust weer wat terug. Mensen zagen me weer op een feestje of iets anders….En dan wordt er al snel gedacht: “Oh, met die jongen gaat het prima, hij doet al weer van alles”. Tja, ik hunker niet naar aandacht hoor, maar voor sommige mensen is het al weer zo ‘gewoon’, en ze leven gewoon hun eigen leven. Mensen van mijn eigen leeftijd hebben bijna allemaal hun ouders nog, in ieder geval nog één. Mensen spreken dan ook regelmatig over hun ouders en dat is hun goed recht. Maar soms doet het wel erg veel pijn. Dan zou ik ze graag voor hun smoel willen slaan en willen zeggen: 'Rot op met die stomme verhalen'. Dat is natuurlijk heel onredelijk van mij.

Het feit dat ik beide ouders verloren heb brengt veel meer te weeg dan je in eerste instantie zou denken. Plots is alles weg. Het contact met bepaalde familieleden en vrienden van mijn moeder is sinds de dood van haar veel minder geworden bijvoorbeeld. In het huis van mijn moeder trof je elkaar regelmatig.

Inmiddels is mijn moeder al weer twee jaar dood. Dat is niet te bevatten, voor mij lijkt het gisteren.De tijd gaat ontzettend hard, het is bijna niet te geloven. De pijn wordt misschien wat minder maar het gemis wordt alleen maar groter, bij mij tenminste. Het idee dat ik mijn verdere leven nooit meer even naar mijn ouders kan, dat benauwt me wel eens.
Mijn moeder heeft, toen ze zelf nog gezond was, altijd gezegd: “ Ik trek het allemaal wel, al is het moeilijk, ik ben zelf tenminste nog gezond”. ..
Dat probeer ik dan ook maar te denken, als ’t allemaal eens even moeilijk is. En op zich is het ook wel weer een troost om andere verhalen te lezen en te horen: Mensen die nog veel jonger waren en toen al geen ouders meer hadden… (het kan altijd 'erger'.....)
Op zich kun je niks met elkaar vergelijken, maar het verzacht soms wel enigszins te weten dat je niet de enige op de wereld bent die het wel eens moeilijk heeft… Onderstaand gedicht leek voor mijn moeder geschreven te zijn en werd ook op de rouwkaart gezet:

Als een bloem zo is het leven

’t begin is teer en klein

De één die bloeit uitbundig

de ander geurt heel fijn

Sommige bloemen blijven lang

weer anderen blijven even

Vraag niet bij welke bloem je hoort

dat is ’t geheim van het leven

Ik had graag gehad dat met dit gedicht een eind gekomen zou zijn aan alle droevige gebeurtenissen in mijn leven,maar helaas, het moest anders zijn…

Een aantal maanden na het overlijden van mijn moeder bleek dat mijn schoonmoeder longfibrose had. Na enige tijd kwam ze op een wachtlijst voor nieuwe longen. Het was op een gegeven moment erop of eronder.

Maanden van spanning volgden: “Zou ze de kans krijgen voor nieuwe longen?” Gelukkig bleek dat ze die inderdaad zou krijgen. Het was een ontzettend zware operatie en duurde rond de twaalf uur. Pffff, wat was dat spannend.

Na maanden van revalidatie kwam ze eindelijk weer thuis en kon ze beginnen aan het échte herstel.

De rust leek wat wedergekeerd en het herstel verliep niet geheel naar wens, maar ze had wél nieuwe longen!

Helaas, plotseling, ineens, was ze er niet meer, in januari 2005 is ze overleden…

I.p.v. vier ouders hebben wij er samen nu nog maar één en dat is voor mensen die in de twintig zijn wel erg weinig, al zeg ik het zelf.

Mensen die mijn geschiedenis kennen weten ook niet goed meer wat ze er van zeggen en-of denken moeten.

“Je moet het toch maar weer een plaatsje geven”, wordt er gezegd, maar soms denk ik: “Het is vol, er is geen ruimte meer”.

En toch probeer ik te blijven denken: Ik leef NU…….

Laatst las ik ergens: “Woorden halen het niet bij het gevoel”.