| Verjaardag: een emotionele achtbaanrit | Terug..... |
| De
afgelopen weken zijn bij mij gekenmerkt door een diversiteit aan
gevoelens. De verjaardag van mijn zoon kwam in zicht. Ik
stond bij het graf te kijken alsof ik een toevallige voorbijganger was
die geen enkele betrokkenheid had bij de gebeurtenis. Dit
jaar echter was de roes weg en moest ik er daadwerkelijk mee om gaan. Een
week na de beladen datum vroeg ik mij af waarom ik er zo tegenop zag.
Eigenlijk was het een dag als alle andere dagen, alleen heb ik nu
bloemen naar zijn graf gebracht en stonden er nog meer bloemen bij die
door zijn vader waren neergezet. Een
paar telefoontjes van vrienden die mij sterkte wenste, een mailtje van
mijn verwerkingssite vriend, een mailtje uit Amerika van een andere
rouwverwerkingsgroep, verder
stilte. De
vrienden van Alexander zouden in verband met een cursus pas later komen
en ze kwamen met de verhalen van “vroeger”. Gek, vroeger is nog maar
anderhalf jaar geleden. Het is
nu ongeveer twee weken geleden, het voelt langer, en nog trek ik mijzelf
in mijzelf terug. Heb ik moeite met contact maken buiten de werksfeer
om. Ik weet dat ik hiermee weer een enorme muur om me heen bouw. Maar ik
weet ook dat die muur vanzelf weer afbrokkelt. Het kost alleen weer
tijd. Maar tijd heb ik in overvloed. Het is alleen de vraag of mijn
vrienden die tijd ook willen investeren. Dat is het risico dat ik moet
nemen en goede vrienden accepteren ook mijn behoefte aan investeren in
mijzelf. |