Verlies van mijn neef. Terug.....
Het was een rustige zondagmorgen de 2e November jl. toen de telefoon ging en mijn jongste zus mij vertelde dat Jurgen , de zoon van m'n oudste zus, onwel was geworden tijdens een voetbalwedstrijd. Het was" iets "met zijn hart.
Mijn eerste gedachte was: hij is pas 30 jaar, een gezonde jonge vent, dat kan nooit!!
Totdat een kwartiertje later weer de telefoon ging en ik te horen kreeg dat hij was overleden. Het bleek een hartstilstand te zijn geweest.  Wat er op zo'n moment allemaal door je heen gaat!!
Hij was pas 2 jaar getrouwd en was de trotse vader van een zoontje van 8 maanden oud.
Hoe zullen zijn ouders en zus er aan toe zijn?
Wij zijn direkt naar Brabant gereden. Mijn zwager en zus en hun dochter waren op weg naar het ziekenhuis waar Jurgen naartoe gebracht was. Ook Jurgen's vrouw was er heen gegaan om haar man te zien.
Wij hebben hem later ook nog gezien. Ongelooflijk, daar ligt hij dan met een opengeknipt voetbalshirt aan. Of hij ligt te slapen. Maar hij slaapt niet, hij is dood!!
Het is nu bijna 6 weken later en de kerstdagen komen er aan. Wat anders een vrolijke en gezellige tijd is die wij altijd met de hele familie vierden, is nu iets waar wij allemaal tegenop zien en waarvan we hopen dat het snel voorbij is.
Wij proberen om zijn vrouw en ouders  en zus zoveel mogelijk tot steun te zijn maar dat valt niet mee.
Z'n vrouw blijft op 28 jarige leeftijd achter met een zoontje. Hoe moet je haar troosten?????
Het  is ook zo oneerlijk dat iemand die nog een heel leven voor zich had en zoveel toekomstplannen had er ineens niet meer is.
Hij was zo'n trotse vader en ze wilden graag nog veel meer kinderen, maar helaas dat mag allemaal niet meer zo zijn.
Ik vind het ook zo erg dat zo'n klein mannetje zich z'n vader straks alleen maar kent van verhalen en foto's.
Mijn zus en haar man kunnen het ook maar heel moeilijk verwerken. Het is dan ook het ergste wat je als ouders kan overkomen om je kind te verliezen.
Ik hoop dat ze hulp gaan zoeken in de vorm van therapie of rouwverwerking want samen komen ze er niet uit.
Ze maken ruzie om de kleinste dingen en gaan elkaar uit de weg in plaats van dat ze steun bij elkaar zoeken.
Ook voor mijn moeder, de Oma van Jurgen, vind ik het zo vreselijk. Hij was haar 1e kleinkind waarmee ze een hele speciale band had. Vooral toen ik ze eens tegen iemand hoorde zeggen: "was ik het maar geweest in plaats van Jurgen" brak mijn hart want ik wil mijn moeder ook nog lang niet kwijt.
Ik hoop dat wij het  verlies in de toekomst een plaatsje kunnen geven maar vergeten doen wij Jurgen nooit.

Liesbeth