Wanneer je ziek was en toch vol hoop

dan bleef ik een beetje bij jou.

Wanneer je eenzaam was in je verdriet

dan hoopte ik dat mijn telefoontje je deugd deed.

Wanneer je me vroeg te zeggen wat er met jou aan de hand was

dan vroeg je me het moeilijkste

maar ook het mooiste voor jou te doen.

Wanneer je vocht met de vraag waarom je moest loslaten

dan werd je rustig als ik je begreep.

Wanneer je sliep en zweeg

dan lag mijn hart bang te luisteren.

Wanneer je weende van angst en pijn

dan zocht ik naar het onmogelijke om je te troosten.

Wanneer je vroeg goed voor mekaar te zorgen

dan beloofde ik je je nooit te vergeten.

Wanneer je me vroeg iets te blijven doen

als je er niet meer was

dan is het dit wat ons blijvend verbindt.

Wanneer je moest sterven

liet ik je los

en blijft je kaars altijd bij ons branden

jouw licht in ons midden.

Wanneer ik dit schrijf

blijft mijn gebed, mijn leven bij jou.