Met het  rouwproces kom je met gevoelens in aanraking waar ik eigenlijk geen raad mee wist. Wat gebeurd er met je en is wat ik denk en voel normaal bij zo,n proces. Al surfend over het internet kwam ik in aanraking met wat lotgenoten-groepen. Het schrijven van je verhaal lucht enorm op maar ook de reakties die je daar op krijgt helpen je.

Toch bleef ik een gevoel houden van ik wil mijn verhaal wel kwijt maar er is ook een toekomst. Hoe gaat je toekomst er uit zien? Of moet ik dat doorschuiven totdat ik er aan toe ben?

Langzaam aan kwam ik er achter dat het bezig zijn met het invullen van je dagelijkse bezigheden, voor mij persoonlijk geen oplossing is. Ik wilde meer doen. Ik wilde niet blijven zitten om alleen te verwerken.

Verwerken is voor mij een bezig zijn met plannen. Ook al is dat moeilijk.  Het lange termijn denken werd steeds belangrijker. Zeker als je bedenkt dat je partner dit ook gewild zou hebben.

Hoe kan ik hier een invulling aan geven is voor mij ook al een stuk verwerken. Niet denken ik heb geen kansen meer of  voor mij is er geen toekomst. Ik persoonlijk verzet me hiertegen. De beeldvorming die je jezelf geeft over je toekomst is naar mijn mening van groot belang hoe je met je rouw omgaat.

Zijn er mogelijkheden om je rouw zo in te richten dat je rouw je niet gaat overweldigen met een totale apathie tot gevolg? De vraag of je rouw moet doorleven is voor mij niet interessant alswel of je de rouw een plaats moet geven in je toekomstbeeld.

Ik persoonlijk vind dat rouw iets in zich kan hebben van een springplank naar een hoger doel. Een zinvol bestaan waarin juist de ontdekking van het gemis wat je voelt een plaats krijgt. Rouw betekent dat je de waarde van wat die ander voor je heeft betekent echt leert te begrijpen.

Maar wat doe je daarmee? Ik denk dat dit gegeven niet verloren mag gaan in gevoelens van onmacht maar moet leiden tot een weg die je toekomst uitstippelt.

Al surfend kwam ik er achter dat hierover niets op het net is te vinden. Alle sites blijven stilstaan met het doorleven van rouw en het een plaats geven. Dan kom je vanzelf wel aan je toekomst toe is vaak het credo. Daarom bedacht ik deze site en vond in Marie-Anne en Ans medestanders die hier aan wilden meebouwen omdat perspektief te willen bieden. Maar ook om de andere kant van rouwen te willen laten zien.

Het verliezen van je dierbare is het ergste wat je kan overkomen, maar zijn we het niet juist aan hun verplicht om door de dood heen te bouwen aan het leven?

Ik hoop dat iedereen die dit wil hier zijn gevoelens in kwijt kan en dus mee wil bouwen aan een vraagbaak voor het andere.

Heel veel sterkte iedereen.