zie ook fases

Het aanvaarden van het verlies van een geliefd persoon uit zich in het begin vaak in ontkenning. Het op zoek gaan naar de overledene vertaalt zich vaak in waanbeelden, waarbij men vaak de overledene ziet in een ander persoon.

Men herkent bepaalde uitdrukkingen, haardracht, hoe men loopt, bepaalde bewegingen, enz.

De rouwende gaat soms zelfs de persoon achtervolgen omdat men zeker weet dat de overledene is terug gevonden.

De beelden van de overledene zitten zo in de geest dat men dit als de waarheid gaat zien.

Herkenning gaat hierbij zo ver dat men diegene wil aanraken of aan wil spreken. Ontnuchterend is het beeld als men ziet dat de persoon niet de gezochte is. Men wordt geworpen in het nu. Het  is vaak de eerste stap in het erkennen van wat was.

Het weer steeds terug grijpen naar bepaalde gebeurtenissen, waarbij men steeds de beelden van de overledene uit het geheugen opdiept is een andere vorm van zoeken, waarbij alles gebaseerd is op het niet willen of kunnen loslaten.

Een aanvaarden is loslaten. Loslaten is het weten van wat je is overkomen. Het weten van wat je is overkomen is het aanvaarden van een nieuwe toekomst.